Πρυτανικα κολπα

Όταν η κυβέρνηση αποφάσισε σε μια από τις πρώτες της νομοθετικές πρωτοβουλίες να ξεδοντιάσει τον νόμο Διαμαντοπούλου όλοι οι πολίτες που διατηρούν κουκούτσι μυαλό κι ανεξάρτητα από το αν συμφωνούσαν με τον νόμο κατάλαβαν ότι υπέκυψε στον εκβιασμό των πρυτάνεων. Οι οποίοι καθόλου φυσικά δεν νοιάζονταν να κάνουν αλλαγές που θα επέτρεπαν την εφαρμογή του νόμου όπως ήταν η επίσημη δικαιολογία.

Άλλωστε γιατί δεν μπορούσε να εφαρμοστεί ο νόμος; Μα επειδή οι ίδιοι οι πρυτάνεις είχαν οργανώσει την καταστρατήγησή του αξιοποιώντας ομάδες ακτιβιστών που έκλεβαν τις κάλπες. Γιατί βέβαια η πανεπιστημιακή κοινότητα, στην πλειοψηφία της και με τις όποιες επιφυλάξεις της, είχε εκφραστεί ουσιαστικά υπέρ του νόμου καταλαβαίνοντας ότι αν δεν αλλάξει το ελληνικό πανεπιστήμιο δεν έχει μέλλον. Το έδειξε ξανά με τη στάση της τις τελευταίες ημέρες απέχοντας από τις απεργιακές κινητοποιήσεις παρά το ότι θίγονται περισσότερο από άλλες κοινωνικές ομάδες.

Για όποιον είχε αμφιβολίες για τις πραγματικές προθέσεις των πρυτάνεων, οι μετέπειτα εξελίξεις ασφαλώς τις διέλυσαν. Οι αλλαγές έγιναν, η Βουλή υπέστη τον εξευτελισμό να αλλάξει έναν νόμο που είχε ψηφιστεί με πλειοψηφία των δύο τρίτων και ο νόμος εξακολουθεί να μην εφαρμόζεται!

Οι πρυτάνεις επιστρατεύουν και πάλι κάθε πρόσφορο στρατήγημα  για να κωλυσιεργήσουν  με αποτέλεσμα σήμερα μόνο σε ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα να έχουν ξεκινήσει οι διαδικασίες για την εκλογή των νέων διοικητικών συμβουλίων. Τέτοια ωμή περιφρόνηση στους νόμους της Πολιτείας από επίσημα όργανα πιθανώς να μην έχει υπάρξει ξανά.

Η περιφρόνηση γίνεται  ακόμα πιο προκλητική από το γεγονός ότι αυτό το οποίο στην ουσία αρνούνται οι πρυτάνεις είναι η καθιέρωση οποιασδήποτε διαδικασίας εξωτερικής αξιολόγησης των πανεπιστημίων. Και για τον λόγο αυτό βέβαια αρνούνται την εκλογή προέδρου με διεθνή διαγωνισμό αλλά ακόμα και την συμμετοχή προσώπων στο Συμβούλιο που δεν θα προέρχονται από το καθηγητικό σώμα. Θέλουν πολύ απλά να συνεχίσουν να τα βρίσκουν μεταξύ τους χωρίς να λογοδοτούν σε κανέναν.

Έχουν επιστρατεύσει μάλιστα μια σειρά από μάλλον κωμικά ιδεολογήματα του τύπου «η εκπαίδευση δεν είναι εμπόρευμα»για να αρνηθούν την αξιολόγηση. Και δεν καταλαβαίνουν ότι κατ εξοχήν σε περίοδο κρίσης είναι στοιχειώδης υποχρέωση τους και απόλυτο δικαίωμα του ελληνικού λαού να γνωρίζει που και γιατί πηγαίνει και το τελευταίο ευρώ.

Το ίδιο βέβαια ισχύει συνολικά για τον δημόσιο τομέα. Και ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της τελευταίας κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ είναι ότι δεν προχώρησε τις διαδικασίες αξιολόγησης τόσο των υπηρεσιών όσο και των προσώπων. Το ίδιο λάθος κινδυνεύει να διαπράξει και η σημερινή κυβέρνηση.

Κανείς δεν θέλει απολύσεις. Από την άλλη πλευρά την ώρα που οι άνεργοι έχουν ξεπεράσει προ πολλού το ένα εκατομμύριο η προτείνεται να κοπούν τα επιδόματα των αναπήρων που βρίσκεται η δικαιοσύνη στα μέτρα; Και με ποια λογική εξαιρούνται εκ των προτέρων ορισμένοι ακόμα και όταν οι υπηρεσίες στις οποίες προσλήφθηκαν καταργούνται;

Η λογική που έχει επικρατήσει μεταξύ των κυβερνητικών εταίρων είναι η ελαχιστοποίηση του πολιτικού κόστους- τουλάχιστον όπως το αντιλαμβάνεται ο καθένας τους. Υποτιμούν την ανάγκη να καταλάβουν οι πολίτες με βάση ποιες αρχές γίνονται οι περικοπές –με άλλα λόγια γιατί μπορεί κάποιος να υποστηρίξει γιατί μέσα στη δεδομένη αδικία των μέτρων επιτεύχθηκε το καλύτερο.

Άλλωστε το πολιτικό κόστος δεν πρόκειται να το αποφύγουν. Τουλάχιστον να μπορούν να υπερασπιστούν τις αποφάσεις τους!

ΕΘΝΟΣ 22/09/2012

Δικαστη που δικαζες...

Πριν από λίγους μήνες ένας αμερικανός μπασκετμπολίστας που ήρθε να παίξει στην Ελλάδα εξέφραζε την απορία του για την συχνότητα αλλά και την αναποτελεσματικότητα των απεργιών. Στις ΗΠΑ, εξήγησε, απεργούμε σπάνια όταν απεργούμε ωστόσο έχουμε συγκεκριμένα αιτήματα και παλεύουμε σκληρά για να τα πετύχουμε. Στην Ελλάδα αντιθέτως η απεργία έχει γίνει η εύκολη λύση γι αυτό και σπάνια είναι αποτελεσματικές και συστηματικά απαξιώνονται.

Έχουμε για παράδειγμα τις επετειακές απεργίες, συνήθως από τη ΓΣΣΕ, που προβάλουν γενικόλογα αιτήματα και έχουν τον χαρακτήρα της πολιτικής διαμαρτυρίας. Συχνά συνοδεύονται από πορεία και – δυστυχώς- επίσης συχνά καταλήγουν στο κάψιμο του κέντρου της Αθήνας. Αν τις υπολογίσει κανείς μαζί με κάποιες κλαδικές, το μοναδικό χειροπιαστό αποτέλεσμα μπορεί να είναι μια μείωση των εισοδημάτων των εργαζομένων ως και 3%!

Έχουμε ακόμα τις συνδικαλιστικές απεργίες. Αυτές δηλαδή που τι κηρύσσουν τα σωματεία αλλά δεν ακολουθούν οι εργαζόμενοι. Κλασσικό παράδειγμα τα νοσοκομεία στα οποία συνήθως τα ποσοστά συμμετοχής στην απεργία είναι μονοψήφια.

Πιο αποτελεσματικές μοιάζουν εκ πρώτης όψεως απεργίες που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και καταχρηστικές , όταν για παράδειγμα οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ κατεβάζουν τους διακόπτες ή όταν οι φαρμακοποιοί στερούν τα φάρμακα από τους ασφαλισμένους.  Αυτές οι απεργίες μπορεί να επιτυγχάνουν κάποιους άμεσους στόχους, προκαλούν όμως αντιδράσεις από την κοινωνία και σε βάθος χρόνου μπορεί να γίνουν μπούμερανγκ.

Ασφαλώς μοναδικές παγκοσμίως και γι αυτό προκλητικές για την κοινωνία ακόμα και όταν τα αιτήματα μπορεί να θεωρηθούν δίκαια, είναι βέβαια οι αμειβόμενες απεργίες. Κατά κύριο λόγο αυτό παρατηρείται στα πανεπιστήμια όπου οι αρμόδιοι φορείς ουδέποτε ενημέρωσαν το υπουργείο για το ποιοι απεργούν αλλά και στην ΕΡΤ που κατάφερε να μην προβάλει καθόλου πρόγραμμα με μόλις 13 να δηλώνουν συμμετοχή στην απεργία!

Από χθες πάντως στη λίστα αυτή θα πρέπει να προσθέσουμε και τις παράνομες απεργίες μετά την απόφαση των δικαστών να κατεβαίνουν από την έδρα μετά την πρώτη ώρα. Δεν έχει καμία σημασία και πάλι αν τα αιτήματα είναι δίκαια – και πολλοί θα αναρωτηθούν αν η απόφασή τους είναι δικαιολογημένη τη στιγμή που τα τελευταία χρόνια είχαν πάρει αυξήσεις της τάξεως του 50%.

Αντιθέτως έχει μεγάλη σημασία το ότι τόσα χρόνια δεν έχουν κάνει ουσιαστικά τίποτα για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα στη δικαιοσύνη με αποτέλεσμα να εκκρεμούν δεκάδες χιλιάδες υποθέσεις και να βρίσκεται διαρκώς υπόλογη η χώρα μας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Καθυστερήσεις που βέβαια πλήττουν βάναυσα κάθε έννοια κράτους δικαίου.

Έχει εξ ίσου μεγάλη σημασία το ότι σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο, όταν η χώρα βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού και διακυβεύεται το μέλλον της, οι δικαστές αντί να συμβάλουν στον κατευνασμό υιοθετούν πρακτικές που παραβιάζουν το Σύνταγμα.

Και το δικαίωμα στην απεργία δεν είναι ιερό; Ασφαλώς. Μόνο που πέρα από τους τύπους υπάρχει και η ουσία. Κι αν σε μια χώρα ο καθένας αποφασίσει να σηκώσει το δικό του μπαϊράκι τότε η Δημοκρατία γίνεται τύπος κενός. Όπως κινδυνεύει να γίνει στην Ελλάδα αν δεν δώσουμε χρόνο να αρχίσει τουλάχιστον να εφαρμόζεται η πολιτική που οι ίδιοι εγκρίναμε πριν από δύο μόλις μήνες.

Η συντήρηση της αβεβαιότητας και της αναταραχής είναι ο πιο σίγουρος τρόπος αυτοκτονίας!

ΕΘΝΟΣ 18/09/2012

 

Ενα καλό σενάριο

Πόσα λεπτά αντέχετε να δείτε δελτίο ειδήσεων πριν πέσετε σε βαθιά κατάθλιψη; Στα πέντε λεπτά αναζητάτε τα χάπια και στο τέταρτο θέλετε να αυτοκτονήσετε; Μην ανησυχείτε δεν είστε η εξαίρεση. Στις εποχές που ζούμε είναι ο κανόνας. Άλλωστε υπάρχει και το αξίωμα της δημοσιογραφίας: η καλή είδηση δεν είναι είδηση. Κι οι πολίτες ακόμα και όταν εκνευρίζονται περιμένουν από τους δημοσιογράφους κριτική.

Δεν ισχύει το ίδιο για τους πολιτικούς. Οι οποίοι παρασυρμένοι από το κλίμα των δελτίων επιδίδονται και αυτοί σε ιερεμιάδες αλληλοκατηγορούμενοι για όλα τα δεινά του τόπου. Όμως από αυτούς περιμένουμε  περισσότερα, θέλουμε προτάσεις και σχέδιο, έναν οδικό χάρτη για το που πάμε.

Το παράδοξο είναι ότι σε αυτή την παγίδα έχει κατ εξοχήν πέσει η κυβέρνηση που μοιάζει να  έχει χαθεί μέσα στο λαβύρινθο των διαπραγματεύσεων με την τρόικα. Όσο για το ΠΑΣΟΚ και την ΔΗΜΑΡ μοναδικό τους μέλημα είναι πώς θα απαντήσουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Όλοι μαζί λοιπόν έχουν αποτύχει να πείσουν τους πολίτες πώς οι νέες θυσίες στις οποίες θα πρέπει να υποβληθούν, δεν είναι απλώς εντολή της Μέρκελ αλλά και προϋπόθεση για να σταματήσει η ύφεση.  Κι όμως για πρώτη φορά σήμερα φαίνεται να διαγράφεται στον ορίζοντα μια θετική προοπτική εξόδου από την κρίση.

Το κλειδί και η απόλυτη προϋπόθεση είναι βέβαια η έγκριση του πακέτου των 31 δις ευρώ τον Οκτώβριο στη Σύνοδο Κορυφής. Για δύο λόγους.

Ο πρώτος έχει να κάνει με το κλίμα αβεβαιότητας. Η έγκριση του πακέτου ελπίζουμε ότι θα σηματοδοτήσει το τέλος της αμφισβήτησης για το αν η χώρα θα παραμείνει στο ευρώ ή όχι. Θα ανοίξει έτσι το δρόμο για επενδύσεις και θα επιτρέψει να προχωρήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις καθώς ως σήμερα ο κίνδυνος εξόδου από, το ευρώ αποτελούσε απαγορευτικό παράγοντα.

Ο δεύτερος έχει να κάνει με τα 31 δις, ένα μεγάλο μέρος των οποίων θα πέσει στην αγορά. Η τρέχουσα αντίληψη βέβαια είναι ότι τα χρήματα αυτά «θα πάνε στους τραπεζίτες» για την ανακεφαλαιοποίηση. Οικονομικοί παράγοντες ωστόσο επιμένουν πώς δεν είναι έτσι. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

* Από τα 31 δις περίπου 6 δις θα πάνε κατ ευθείαν στην αγορά για την εξόφληση ληξιπρόθεσμων χρεών του δημοσίου.

*Από τα υπόλοιπα 23 περίπου δις που θα πάνε στις τράπεζες υπολογίζεται ότι ένα μέρος –από 5 ως 10 δισ- θα μπορέσει να αξιοποιηθεί για νέα δάνεια σε επιχειρήσεις.

*Επιπλέον 10 ως 15 δις υπολογίζεται να έλθουν από την επιστροφή καταθέσεων στο τραπεζικό σύστημα τα οποία επίσης θα επιτρέψουν να γίνουν  νέα δάνεια.        

*Τέλος κατά 9 δις θα μειωθούν τα έντοκα γραμμάτια του δημοσίου ποσό που επίσης μπορεί να πάει σε νέα δάνεια.

Συνολικά υπολογίζεται ότι μπορεί να πέσουν στην αγορά ποσά που ξεπερνούν το 10% του ΑΕΠ μπορεί δηλαδή να οδηγήσουν σε ουσιαστική αντιστροφή των τάσεων.

Υπάρχουν φυσικά πολλά περιθώρια αβεβαιότητας. Τα χρήματα για παράδειγμα πρέπει να πάνε στην πραγματική οικονομία και  να μην επενδυθούν κερδοσκοπικά. Αυτό, αν χρειαστεί, θα πρέπει να διασφαλιστεί από το κράτος που έτσι κι αλλιώς θα αποκτήσει την πλειοψηφία των μετοχών. Θα πρέπει επίσης να μην εγκριθεί απλώς το πακέτο αλλά να εφαρμοστεί στην πράξη μαζί με όλες τις αλλαγές που συζητάμε 2 χρόνια τώρα.

΄Έστω κι έτσι για πρώτη φορά επιτρέπεται να αισιοδοξούμε!

 ΕΘΝΟΣ 20/09/2012

Δεν πληρώνω δεν πληρώνω...

Λοιπόν να το πούμε μια και καλή: αυξήσεις στα εισιτήρια δεν πληρώνουμε(1). Ας βρούνε άλλο τρόπο να καλύψουν τα ελλείμματα. Όποιον νομίζουν. Πάντως όχι να επιβάλλουν σε όσους καταβάλλουν το αντίτιμο να σηκώσουν το βάρος για όσους δεν πληρώνουν.

Μην παρεξηγηθούμε. Καμιά σχέση δεν έχω με το κίνημα «δεν πληρώνω». Και την τελευταία φορά που βρέθηκα στην Εθνική οδό μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι όταν είδα έναν νεαρό να κατεβαίνει από ένα τζιπ άνω των 2.000 κυβικών και να σηκώνει τη μπάρα. Την προηγούμενη φορά με είχε προπηλακίσει μια ομάδα «ακτιβιστών» επειδή επέμενα να πληρώσω ενώ εκείνοι είχαν καταλάβει- ανενόχλητοι- τα διόδια.

Από το σημείο αυτό όμως ως το να ανεχόμαστε την ολιγωρία των αρμοδίων να προστατεύσουν στοιχειωδώς  το δημόσιο συμφέρον η απόσταση είναι μεγάλη. Γιατί τι έκαναν τόσα χρόνια που γνωρίζουν το πρόβλημα; Τίποτα. Κι είναι πραγματικά απορίας άξιο πώς μόνοι εμείς σε ολόκληρο τον κόσμο αποφασίσαμε ότι στο μετρό δεν θα βάλουμε μπάρες ούτε θα ελέγχονται τα εισιτήρια στα λεωφορεία. Προφανώς γιατί στη χώρα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη οι πολίτες διάγουν τον καθημερινό τους βίο σε συνθήκες ηθικής ανάτασης.

Απλώς αύξησαν την τιμή λοιπόν στο 1.40 και κατάφεραν βέβαια να κάνουν  τα πράγματα χειρότερα. Ε λοιπόν το ίδιο θα συμβεί και τώρα. Ακόμα λιγότεροι επιβάτες θα πληρώνουν εισιτήριο και σε λίγο θα ζητάνε νέα αύξηση της τιμής.

Δυστυχώς έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο. Ένα μεγάλο μέρος των συμπολιτών μας θεωρεί πως το κράτος δεν ανταποκρίνεται στις υποχρεώσεις του κι έτσι κι αυτοί αισθάνονται ηθικά δικαιωμένοι να μην ανταποκρίνονται στις δικές τους. Από την εφορία «που μας κλέβει» ως τους δημοσίους υπαλλήλους που «δουλεύουμε για όσο μας πληρώνουνε». Το είδαμε ακόμα και σε πανό αστυνομικών: «μειώσεις μισθών εσείς, λευκή απεργία εμείς» !

Όταν επιχειρήσεις να μπεις σε διάλογο με όσους έχουν τέτοιες απόψεις υπάρχει πάντοτε έτοιμη απάντηση ή αν θέλετε δικαιολογία: ας ξεκινήσουν από ψηλά και μετά να έρθουν σε μας, ας είναι αυτοί εντάξει για να είμαστε κι εμείς.

Το ότι αυτό δημιουργεί φαύλο κύκλο δεν χρειάζεται να το επισημάνει κανείς, είναι αυτονόητο. Αυτή τη φορά όμως κινδυνεύουμε να βρεθούμε μπροστά σε ένα πολύ σοβαρότερο φαινόμενο. Την πλήρη αδυναμία του κράτους να λειτουργήσει και την ουσιαστική κατάργηση της κεντρικής εξουσίας. Με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται όχι μόνο για το πώς θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε την κρίση αλλά και για την αντιμετώπιση στοιχειωδών προβλημάτων της καθημερινότητας.

Πολλοί σχολιαστές έχουν αναζητήσει κοινωνιολογικά χαρακτηριστικά πίσω από αυτή τη στάση, ότι δηλαδή κρυβόμαστε πίσω από την επίκληση συλλογικών  ευθυνών και αρνούμαστε να δούμε και να αναλάβουμε την ευθύνη των δικών μας πράξεων .

Μπορεί να είναι κι έτσι. Ενδεχομένως όμως στην πραγματικότητα να μη θέλουμε να αλλάξει τίποτα. Ενδεχομένως να κρυβόμαστε πίσω από το «να μπει κάποιος μεγαλόσχημος φυλακή» απλώς και μόνο για να μείνουν τα πράγματα ως έχουν.

Γιατί βέβαια συνήθως όσοι δηλώνουν αγανακτισμένοι είναι και οι πρώτοι που αντιδρούν σε όποια αλλαγή και αν επιχειρείται.  

(1) Φυσικά το δεν πληρώνουμε τις αυξήσεις είναι απλώς σχήμα λόγου. Αν γίνουν θα τις πληρώσουμε και πάλι, με πολύ θυμό όμως!

ΕΘΝΟΣ 18/09/2012

Ασκησεις υπεκφυγης

Ο κ. Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη επιχείρησε να παρουσιάσει μια ριζικά διαφορετική εικόνα για τον εαυτό του και το κόμμα του. Όχι χωρίς επιτυχία. Χρησιμοποίησε όλες τις λέξεις κλειδιά που παραπέμπουν σε ένα κόμμα εξουσίας που αναγνωρίζει τη σύγχρονη ευρωπαϊκή πραγματικότητα.

Μίλησε για ανταγωνιστικότητα, για  δίκαιο και σταθερό φορολογικό καθεστώς, υπερασπίστηκε τη νομιμότητα  ενώ αναφέρθηκε και στην ανάγκη να στηριχθεί η επιχειρηματικότητα. Ακόμα και τη σημασία των ξένων επενδύσεων αναγνώρισε και φυσικά επανέλαβε ότι δεν είναι ούτε στις προθέσεις ούτε στους σχεδιασμούς του ΣΥΡΙΖΑ η έξοδος από το Ευρώ.

Χωρίς αμφιβολία πρόκειται για θετικά βήματα που κυρίως επιτρέπουν στον ΣΥΡΙΖΑ να ξεκινήσει έναν διάλογο επί της ουσίας με τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις- διάλογο απαραίτητο αν θέλει κάποτε να αποτελέσει μέρος ενός συνασπισμού εξουσίας.  Απέφυγε όμως όπως ο διάολος το λιβάνι να απαντήσει σε όλα σχεδόν τα δύσκολα ζητήματα δείχνοντας να πιστεύει πως μπορεί με φραστικές ακροβασίες να ξεπεράσει τις μεγάλες αντιφάσεις της πολιτικής και του κόμματος του.

Ρωτήθηκε για παράδειγμα πως συμβαδίζουν οι θέσεις που διατύπωσε με όσα κατά καιρούς ακούγονται από στελέχη του ότι το Ευρώ δεν είναι φετίχ ή ότι η χρεοκοπία είναι το όπλο των φτωχών και περιορίστηκε σε γενικότητες περί εσωκομματικής Δημοκρατίας. Γνωρίζουν όλοι ωστόσο ότι οι φορείς αυτών των απόψεων, όπως το «αριστερό ρεύμα», αποτελούν αν όχι την πλειοψηφία πάντως την ισχυρότερη τάση στο κόμμα. Και μπορεί προεκλογικά να τους επιβλήθηκε σιωπητήριο, οργανωτικά ωστόσο είναι σε θέση να κρατούν το κ.Τσίπρα σε ομηρία. Και για όσους αρέσκονται σε συγκρίσεις, αντιμετωπίζοντας ανάλογο πρόβλημα ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν δίστασε να στείλει σπίτι τους εκατοντάδες στελέχη του. Ο κ.Τσίπρας;

Και στα ζητήματα ουσίας όμως ο κ. Τσίπρας παρέμεινε επικίνδυνα ασαφής. Με αφορμή την Αργεντινή για παράδειγμα χαρακτήρισε όπλο της Ελλάδας το Ευρώ. Δεν είπε κουβέντα όμως για το τι θα κάνει αν μετά την στάση πληρωμών που υποστηρίζει βρει τις πόρτες –και τα ταμεία- της Ευρώπης κλειστά. Γιατί καλή είναι η αυτοπεποίθηση μπροστά στις κάμερες της ΔΕΘ, μέχρι στιγμής όμως δεν έχει καταφέρει όχι να πείσει αλλά ούτε καν να δει έναν ευρωπαίο πολιτικό έξω από τον στενό κύκλο των ομοϊδεατών του.

Ανάλογη ασάφεια έδειξε και στα ζητήματα της οικονομίας όπου περιέγραψε ένα πραγματικό Ελντοράντο φτάνοντας να μιλήσει ακόμα και για «επάρκεια» στα καύσιμα –αυτάρκεια προφανώς θα ήθελε να πει- αφήνοντας μας όμως σε αγωνία για το πώς θα επιτευχθεί ένα τέτοιο θαύμα.

Εκεί όμως που η υπεκφυγή άγγιξε τα όρια της πρόκλησης ήταν στο ζήτημα της διαφθοράς. Ο κ.Τσίπρας ευρισκόμενος σε αμηχανία μια και όλα τα συγκεκριμένα μέτρα που υποστηρίζει είναι μέτρα που έχουν ήδη δρομολογηθεί από την άθλια τρόικα και τις μνημονιακές κυβερνήσεις, αναφέρθηκε, σε τι άλλο, στην περίφημη πολιτική βούληση.

Όταν η ερώτηση όμως έγινε συγκεκριμένη, από τον δημοσιογράφο του Έθνους,  για τα ιδιαίτερα καθηγητών του δημοσίου στους μαθητές τους που πέραν από τη φοροδιαφυγή συνιστούν βέβαια και έναν απαράδεκτο ηθικό εκβιασμό τι  βρήκε να πει; Ότι τέτοια φαινόμενα, όπως και το φακελάκι στα νοσοκομεία, θα αντιμετωπιστούν μελλοντικά αφού πρώτα εξυγιανθούν οι χώροι της υγείας και της παιδείας. Διαδικασία που όπως εξήγησε θα χρειαστεί βέβαια χρόνο.

Ως τότε και ως ότου ξημερώσει ο σοσιαλισμός γονείς και ασθενείς θα πρέπει προφανώς να κάνουν υπομονή και να υφίστανται αγόγγυστα τον εκβιασμό. Τέτοιο θάρρος. Πραγματικά πρωτόγνωρο

ΕΘΝΟΣ 18/09/2012

Ελιτ για κλαματα 

Πρώτα οι διευκρινίσεις για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις. Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι για την παράταση της ύφεσης στην Ελλάδα μεγάλη ευθύνη φέρνει η Ευρώπη και η κ. Μέρκελ με την τιμωρητική λιτότητα που μας επέβαλαν. Όπως είναι απόλυτα σαφές ότι στην διάρκεια της τελευταίας διετίας η Ελλάδα έκανε πολλά για την συμμόρφωση των οικονομικών της, πολύ περισσότερα από όσα της έχουν αναγνωριστεί. Από εκεί και πέρα ωστόσο θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούμε να ξεπεράσουμε την κρίση θα μπορούσε να αποτελέσει το τέλειο παράδειγμα προς αποφυγήν! Κι αντί να ομονοήσουμε για να κάνουμε μια στοιχειωδώς συλλογική προσπάθεια και να λύσουμε μετά τις διαφωνίες μας κάνουμε ότι μπορούμε για να προβάλουμε την εικόνα μιας σπαρασσόμενης κοινωνίας και ενός αναξιόπιστου κράτους.

Ας θυμηθούμε λίγο τα γεγονότα του τελευταίου χρόνου. Στις αρχές του καλοκαιριού του 2011 ψηφίζουμε το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα και τον Ιούλιο στη Σύνοδο Κορυφής εγκρίνεται πρόσθετη χρηματοδότηση για την Ελλάδα με 109 δισεκατομμύρια , παράταση της εξόφλησης του χρέους και λαμβάνεται απόφαση για κούρεμα των ομολόγων. Χαρές και πανηγύρια. Δεν κλείνει καλά καλά μήνας όμως και στέλνουμε την τρόικα σπίτι της- θυμάστε τότε που ο κ. Βενιζέλος διέκοψε τις διαπραγματεύσεις. Κρίση στις σχέσεις με την Ευρώπη, καθυστέρηση της δόσης -που σημαίνει πρόσθετη ύφεση- και νέος γύρος διαπραγματεύσεων. Νέα Σύνοδος Κορυφής τον Οκτώβριο. Η βοήθεια αυξάνεται και φτάνει τα 130 δισεκατομμύρια και το κούρεμα στο 50%. Ξανά χαρές και πανηγύρια. Λίγες ημέρες αργότερα όμως ανακοινώνεται το δημοψήφισμα. Νέα Κρίση με την Ευρώπη, ημιλιπόθυμοι Μέρκελ και Σαρκοζί κι από το δόξα τω θεώ στο βόηθα Ευρώπη- πάλι. Νέα Καθυστέρηση στη δόση, πρόσθετη ύφεση και νέες διαπραγματεύσεις με κυβέρνηση Παπαδήμου. Νέα συμφωνία, άντε ξανά χαρές και πανηγύρια αλλά Στοπ! Εκλογές και ξανά εκλογές! Νέα καθυστέρηση της δόσης, οι Τράπεζες μπαίνουν στην εντατική, νέα  ύφεση, νέες διαπραγματεύσεις και ελπίζουμε ότι επιτέλους τώρα θα ξεκινήσουμε, θα έρθουν τα 31.5 δισεκατομμύρια και  θα επιστρέψει ένα κλίμα σχετικής σταθερότητας ώστε να μπορέσει η οικονομία να κινηθεί λίγο. Εν τω μεταξύ η ανεργία πάει από ρεκόρ σε ρεκόρ. Ακόμα και στην τουριστική περίοδο βλέπετε είχαμε κατεβάσει ρολά!

Αυτή όμως είναι η μια πλευρά μόνο της εικόνας. Γιατί την ώρα που συμβαίνουν όλα αυτά οι ευρωπαίοι βλέπουν ένα πολιτικό σύστημα σε πλήρη αποσταθεροποίηση και μια κοινωνία ζωσμένη στ άρματα. Και ως προς μεν την αριστερά θα μπορούσε να πει κανείς τι άλλο περιμένατε; Η στάση της ωστόσο δεν περιορίζεται στη διαφωνία αλλά στην πριμοδότηση ενός κινήματος «ανυπακοής» και «αντίστασης» στον δημόσιο τομέα που έχει παραλυτικές επιπτώσεις και στην οικονομία. Η αδυναμία αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής και η αυξημένη παραβατικότητα σχετίζονται άμεσα με αυτά τα φαινόμενα.

Όσο για τη Νέα Δημοκρατία, έκπληκτοι οι ευρωπαίοι παρακολουθούσαν τον κ. Σαμαρά, ακόμα και όταν συμφώνησε για τον σχηματισμό της κυβέρνησης Παπαδήμου, να υιοθετεί θέσεις που όχι μόνο έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την υποτιθέμενη φιλοσοφία του κόμματος του αλλά στερούνταν και στοιχειώδους οικονομικής λογικής. Το ότι σήμερα έχει πραγματοποιήσει στροφή 180 μοιρών απλώς αποδεικνύει πόσο μυωπική στρατηγική είχε υιοθετήσει αλλά και πόσο εθισμένοι είμαστε ως χώρα στην αντιπολίτευση για την αντιπολίτευση. Κάτι ξέρει και το ΠΑΣΟΚ από αυτό.

Όμως το πραγματικό παράδοξο βρίσκεται στην κοινωνία. Εκεί στην πρωτοπορία των «κοινωνικών αγώνων» για την προστασία των εισοδημάτων τους δεν βρίσκονται οι άνεργοι και οι συνταξιούχοι αλλά η «ελίτ» της χώρας. Οι φαρμακοποιοί, οι γιατροί, οι δικαστικοί, οι πανεπιστημιακοί, οι δικηγόροι, συντηρούν ένα κλίμα διαρκούς αμφισβήτησης και αναταραχής. Όχι ότι δεν έχουν και δίκαια αιτήματα ορισμένοι από αυτούς. Θα περίμενε κανείς ωστόσο ότι σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο για τη χώρα οι κοινωνικές ομάδες που έχουν κατά τεκμήριο το μεγαλύτερο κύρος, αυτοί που θα τους θεωρούσαμε στυλοβάτες της Δημοκρατίας μας θα επιδείκνυαν αυτοσυγκράτηση και υπευθυνότητα. Ότι θα αποτελούσαν παράδειγμα και για τους υπόλοιπους. Στην Ελλάδα ωστόσο φαίνεται ότι αυτές είναι πια απαγορευμένες έννοιες. Σε τέτοιο βαθμό που μοιάζει ότι η κάθε επαγγελματική ομάδα δεν ενδιαφέρεται τόσο για τις απολαβές της όσο για τα συγκεκριμένα προνόμια που θεωρεί ότι έχει. Διαφορετικά θα κατανοούσε ενδεχομένως πώς όλα αυτά τα προνόμια δεν θα έχουν την παραμικρή σημασία αν αύριο η οικονομία καταρρεύσει. Δεν είναι καθόλου τυχαίο άλλωστε ότι οι μεγαλύτερες μάχες δόθηκαν και ίσως θα ξαναδοθούν όχι τόσο ή πάντως όχι μόνο για τις αμοιβές όσο εναντίον των μεταρρυθμίσεων. Της απελευθέρωσης δηλαδή των επαγγελμάτων ή της θεσμοθέτησης της αξιολόγησης.

Με αυτά τα δεδομένα δεν θα πρέπει να μας προκαλεί εντύπωση ότι μόνο στην  Ελλάδα η ύφεση πήρε τόσο μεγάλες διαστάσεις και μόνο στην Ελλάδα εξακολουθούμε να μην μπορούμε να δούμε φως στην άκρη του τούνελ. Και βέβαια μόνο στην Ελλάδα η κρίση πήρε τον χαρακτήρα της συνολικής αμφισβήτησης του πολιτικού συστήματος. Γιατί πρέπει κάποια στιγμή να παραδεχθούμε ότι έχουμε φτιάξει μια δυσλειτουργική Δημοκρατία.

Η περίοδος μετά την μεταπολίτευση υπήρξε πράγματι η καλύτερη στη νεώτερη ιστορία μας είναι όμως φανερό ότι σήμερα χρειαζόμαστε ένα νέο κύμα μεταρρυθμίσεων αν πρόκειται να σταθούμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Μεταρρυθμίσεις στην οικονομία αλλά και μεταρρυθμίσεις στο πολιτικό μας σύστημα. Γιατί αν πράγματι οι πολιτικοί μας έχουν την μεγαλύτερη ευθύνη για το ότι φτάσαμε ως εδώ δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι εμείς τους εκλέξαμε και το σύστημα μέσα στο οποίο κινήθηκαν πριμοδότησε όσους είχαν αυτές ακριβώς τις αντιλήψεις!

ΕΘΝΟΣ 17/09/2012

Χρυση Αυγη και αριστερα

Την έκρηξη του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ κ. Δ. Παπαδημούλη προκάλεσε η κριτική του ΠΑΣΟΚ για τις ευθύνες που έχει η αριστερά σχετικά με την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ελλάδα.  Και χαρακτήρισε την κριτική του κ.Φ. Σαχινίδη  «προσβολή» στην αλήθεια , την ιστορία και τους αντιφασιστικούς αγώνες της αριστεράς.

Και ως προς μεν τους αγώνες ασφαλώς έχει δίκιο, Η αριστερά -όταν δεν εξομοίωνε τους σοσιαλ-φασίστες με τους φασίστες- αντιπροσώπευε πάντα το άλλο πόλο της ακροδεξιάς. Η ιστορία όμως κρύβει ορισμένες φορές και εκπλήξεις. Όπως για παράδειγμα στη Μασσαλία όπου ολόκληρες οργανώσεις του κομμουνιστικού κόμματος πέρασαν στο ακροδεξιό μέτωπο του Λεπέν ή στην Ιταλία όπου ανάλογα φαινόμενα παρατηρήθηκαν με την Λίγκα του Βορά.

Κανείς φυσικά δεν έχει την πρόθεση να συγκρίνει τον Μιχαλολιάκο μα τον Τσίπρα. Και είναι σαφές ότι ο φασισμός και η αριστερά ανήκουν σε απόλυτα διακριτές πολιτικές, ιδεολογικές και πολιτισμικές παραδόσεις. Είτε αρέσει είτε όχι η αριστερά αποτελεί και αυτή παιδί του διαφωτισμού.Γι αυτό και η συμπερίληψη της -καταχρηστικά ίσως για ορισμένες συνιστώσες της- στη «μεγάλη δημοκρατική παράταξη». Από εκεί άλλωστε πηγάζουν και οι διαμετρικά αντίθετες θέσεις που έχουν οι δύο χώροι στο ζήτημα των μεταναστών ή σε κοινωνικά ζητήματα όπως οι ομοφυλόφιλοι.

Δεν μπορεί κανείς ωστόσο να μη σημειώσει μια σειρά από ζητήματα στα οποία οι πολιτικές θέσεις των δυο χώρων παρουσιάζουν ηχηρές συμπτώσεις. Η αντίθεση στην παγκοσμιοποίηση και η υιοθέτηση ενός οικονομικού εθνικισμού για παράδειγμα όπως και η αντίθεση στη φιλελευθεροποίηση της αγοράς. Η κριτική για τη «σαπίλα» του συστήματος, τις διεφθαρμένες ελίτ ή τις μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις. Ακόμα και ως προς τη βία η ανοχή της αριστεράς -αν όχι η ενεργός συμμετοχή- σε προπηλακισμούς πολιτικών ή  εντοιχισμούς καθηγητών, όπως βέβαια και η λογική της «επαναστατικής» βίας που μεταφράζεται σε διαφόρων ειδών «αντίσταση» και «κοινωνική ανυπακοή», φέρνουν τις πρακτικές των δύο πλευρών επικίνδυνα κοντά.

Η αριστερά και η ακροδεξιά  όμως συμμερίζονται και κάτι ακόμα, πολύ πιο ουσιαστικό: την περιφρόνηση προς το «σύστημα», προς τον τύπο αλλά και την ουσία της αντιπροσωπευτικής αστικής δημοκρατίας. Πόσες φορές η αριστερά δεν έχει αμφισβητήσει την «νομιμοποίηση» της κυβέρνησης να πάρει αποφάσεις με τις οποίες διαφωνεί; Και πόσες φορές δεν μας έχουν εξηγήσει  ότι η αληθινή νομιμοποίηση δεν προκύπτει από τη Βουλή αλλά από τους «κοινωνικούς αγώνες» στους δρόμους και τα πεζοδρόμια;

Μέχρι σήμερα, αυτή η κριτική ήταν απόλυτα μειοψηφική στην ελληνική κοινωνία. Όχι πια. Σ αυτό προφανώς έχει παίξει ρόλο καταλύτη η οικονομική κρίση. Δεν ευθύνεται μόνον αυτή όμως. Γιατί πρέπει να ομολογήσουμε ότι πράγματι έχουμε δημιουργήσει ένα προβληματικό κράτος και μια δυσλειτουργική δημοκρατία. Το βλέπει κανείς παντού: στις εφορίες, στο πανεπιστήμιο, στα νοσοκομεία, στις πολεοδομίες, στην ασφάλεια, στο κέντρο της Αθήνας ή στο λιμάνι της Πάτρας, στα σχολεία, στα δικαστήρια και βέβαια στη Βουλή και στην ποιότητα του δημόσιου διαλόγου.

Όλα αυτά δεν τα προκάλεσε η κρίση. Προϋπήρχαν και μεγεθύνθηκαν. Και αν θέλουμε να αποφύγουμε περίπλοκες κοινωνιολογικές θεωρίες, εξηγούν πάρα πολύ καλά γιατί με τόση ευκολία τόσες χιλιάδες έλληνες γυρίζουν την πλάτη τους στη Δημοκρατία.   

Αν εκεί βρίσκεται το πρόβλημα τότε εκεί είναι και η λύση. Κι αν η αριστερά θέλει να συμβάλει  στην επίλυση του τότε ας βοηθήσει να γίνουν το κράτος και η Δημοκρατία μας λειτουργικά.

Α, και την επόμενη φορά που κάποιος θα πετάξει γιαούρτι, αντί να το χαρακτηρίσουν δροσιστικό, ας σκεφτούν σε ποιανού τη μούρη πέφτει!

ΕΘΝΟΣ 15/09/2012