Οι «σελέμπριτι» δεν είναι μόνο για κουτσομπολιό!

Κάθε χρόνο, εκατομμύρια γυναίκες κάνουν μαστεκτομή. Οι περισσότερες μετά την εμφάνιση καρκίνου, πολλές όμως προληπτικά καθώς η γνώση μας για την αρρώστια έχει κάνει άλματα. Φυσικά δεν τις γνωρίζουμε. Ηταν αρκετό όμως να δημοσιοποιήσει την περιπέτειά της η Αντζελίνα Τζολί για να γίνει θέμα σε ολόκληρο τον κόσμο. Κι αυτό δείχνει πολλά για τις κοινωνίες μας.
Για κάθε σταρ του κινηματογράφου που αμείβεται με επταψήφιους αριθμούς υπάρχουν βέβαια εκατοντάδες ή και χιλιάδες συνάδελφοί του που αγωνίζονται να ζήσουν. Για κάθε συγγραφέα «μπεστ σέλερ» υπάρχουν, ομοίως, πολλοί περισσότεροι που δεν βρίσκουν εκδοτικό οίκο για τα βιβλία τους. Και για κάθε επιστήμονα που κερδίζει Νόμπελ υπάρχουν χιλιάδες ερευνητές σε επιστημονικά εργαστήρια που τη δουλειά τους γνωρίζουν μόνο οι συνεργάτες τους.
Είναι ίδιον της εποχής μας και είναι βαθύτατα άδικο από πολλές πλευρές. Οι λιγότερο γνωστοί ηθοποιοί δεν σημαίνει ότι δεν έχουν ταλέντο. Μπορεί να είναι λίγο χειρότεροι, ίσως δεν είναι το ίδιο φωτογενείς ή απλώς δεν τους δόθηκε η ευκαιρία. Ακριβώς όπως και οι συγγραφείς. Πόσα αριστουργήματα πριν τυπωθούν απορρίφθηκαν από εκδότες που μπορεί και να μην τα διάβασαν; Και πόσα άλλα άραγε δεν τα μάθαμε ποτέ γιατί έμειναν στο συρτάρι; Οσο για τους επιστήμονες, πολλές φορές η τύχη παίζει μεγαλύτερο ρόλο από την επάρκεια ή τη γνώση. Είναι αμέτρητες οι μεγάλες ανακαλύψεις που έγιναν κατά λάθος.
Οι σημερινές κοινωνίες με δυο λόγια, είτε μας αρέσει είτε όχι, κινούνται γύρω από τους «σελέμπριτι». Πρόσωπα που το βασικό τους χαρακτηριστικό δεν είναι τόσο η ιδιότητά τους όσο η δημοσιότητα, η απήχηση δηλαδή που έχουν σε ένα ευρύτερο κοινό. Και η απήχηση αυτή πάρα πολλές φορές δεν αντανακλά την προσωπικότητά τους, αλλά την εικόνα που έχουμε γι' αυτούς. Μια εικόνα που κατά κανόνα φιλοτεχνείται επαγγελματικά από εταιρείες δημοσίων σχέσεων.
Μέσα από μια τέτοια οπτική, κι αυτό που έκανε η Αντζελίνα Τζολί δεν ήταν παρά μια κίνηση δημοσίων σχέσεων. Οχι φυσικά η μαστεκτομή καθαυτή. Η επέμβαση ήταν μια γενναία πλην όμως προσωπική απόφαση που έχουν πάρει και εκατομμύρια, ίσως, άλλες γυναίκες. Αυτό που έκανε εντύπωση ήταν το ότι δημοσιοποιήθηκε. Οπως φυσικά και ο τρόπος με τον οποίο δημοσιοποιήθηκε.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι βοηθώντας να πέσει το φως της δημοσιότητας σε ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζουν πάρα πολλές γυναίκες, η πρωτοβουλία της Αντζελίνα Τζολί μόνο θετικά θα λειτουργήσει. Αν μάλιστα και στην Ελλάδα αναγκαστούν τα ταμεία να καλύπτουν αυτές τις εξετάσεις, τόσο το καλύτερο.
Σημαίνει άραγε αυτό ότι η Τζολί είναι ειλικρινής και νοιάζεται πραγματικά για τις γυναίκες του πλανήτη; Ποιος ξέρει... Πόσες φορές άλλωστε η πραγματικότητα δεν έχει διαψεύσει τη φιλοτεχνημένη εικόνα τόσων και τόσων σταρ; Εχει όμως σημασία; Μήπως τελικά στην εποχή μας θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι και η διαχείριση της εικόνας από μόνη της έχει σημασία; Και ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για καλό, όπως έκανε η Αντζελίνα, ή για ευτελή σκοπό - το παραγέμισμα, για παράδειγμα, των σελίδων του κουτσομπολιού!

ΕΘΝΟΣ 19/5/13

Η άμυνα της Δημοκρατίας!

Η εβδομάδα που πέρασε ήταν εξόχως αποκαλυπτική για τη Χρυσή Αυγή και το πραγματικό της πρόσωπο. Το έναυσμα δόθηκε στη συζήτηση για την άρση της ασυλίας του κ. Πέτρου Τατσόπουλου, όταν ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος, ο... θεωρητικός τους κατά ορισμένους, δεν μπόρεσε να αποκηρύξει «νεανικό» του κείμενο στο οποίο εξυμνούσε τον Αδόλφο Χίτλερ. Και να θέλουν να κρυφτούν, η χαρά δεν τους αφήνει.
Ακολούθησε το χθεσινό επεισόδιο στη Βουλή, όπου ο προεδρεύων κ. Γιάννης Δραγασάκης αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει το άρθρο του Κανονισμού για αντικοινοβουλευτική συμπεριφορά προκειμένου να επαναφέρει στην τάξη τον βουλευτή της Χρυσής Αυγής. Ηταν άραγε υπερβολικά αυστηρός; Κάποιος θα μπορούσε να το υποστηρίξει. Σε αυτήν και την προηγούμενη Βουλή, άλλωστε, έχουν ακουστεί πολύ σοβαρότερες και βαρύτερες κατηγορίες από το «Mr Alexis». Και, μάλιστα, από όλες τις πτέρυγες της αντιπολίτευσης. Από το αξέχαστο «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» μέχρι το «κατοχικός πρωθυπουργός».
Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Ισως την επόμενη φορά που θα έχουν την τάση να παρεκτραπούν ορισμένοι βουλευτές του «δημοκρατικού τόξου», να το ξανασκεφτούν. Ωστόσο, έχει σημασία να συνειδητοποιήσουμε πως όταν αναφερόμαστε στη Χρυσή Αυγή, δεν αναφερόμαστε σε ακόμα ένα κοινοβουλευτικό κόμμα. Πρόκειται για έναν φορέα που με έμπρακτο και απτό τρόπο προωθεί τη βία και την αυτοδικία. Ιδεολογικά εχθρεύεται τη Δημοκρατία και πάμπολλά στελέχη του έχουν ανοιχτά ναζιστικές απόψεις. Οσο για την ιστορική του καταγωγή, κανείς τους δεν κρύβει τους ποικίλους δεσμούς με τη χούντα. Με δυο λόγια, έχουμε πληρώσει ακριβά στο παρελθόν αυτούς και τους ομοίους τους.
Η άμυνα της Δημοκρατίας κατά συνέπεια απέναντι σε αυτά τα στοιχεία δεν είναι επιλογή, αλλά υποχρέωση. Και η ψήφιση του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου θα είναι ακόμα ένα βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση. Υπάρχουν προφανώς και διαφωνίες, ιδίως για κάποιες γκρίζες περιοχές που μπορεί να ανακύψουν. Ορισμένοι εκφράζουν τον φόβο ότι μπορεί να ποινικοποιηθεί η έκφραση γνώμης - πώς κρίνεται, για παράδειγμα, αν κάποιος προωθεί την «εχθροπάθεια» για μία μειονότητα και τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει ένας τέτοιος όρος. Και πώς μπορεί να απαγορευτεί σε έναν επιστήμονα να αμφισβητήσει αν κάποια εγκλήματα αποτελούν γενοκτονία;
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, που τώρα μέμφεται την κυβέρνηση γιατί καθυστερεί την κατάθεση του νομοσχεδίου, χαρακτήριζε τις ίδιες ρυθμίσεις, όταν είχε καταθέσει σχετικό νομοσχέδιο το ΠΑΣΟΚ το 2011, «απαράδεκτες και αντισυνταγματικές», καθώς περιορίζουν, έλεγε, την ελευθερία της έκφρασης!
Με ανάλογο σκεπτικό πολλοί εκφράζουν επιφυλάξεις για μία τέτοια «στοχοποίηση» όπως τη χαρακτηρίζουν της Χρυσής Αυγής, επισημαίνοντας τον κίνδυνο της ηρωποίησής της και της ενίσχυσης του αντισυστημικού προφίλ που τόσο εκμεταλλεύεται. Πρόκειται, βέβαια, για σοβαρά επιχειρήματα που επιβάλλουν ιδιαίτερη προσοχή και στις τελικές διατυπώσεις του νόμου, αλλά φυσικά και πώς θα εφαρμοστεί - χωρίς καταχρήσεις που θα τον καταστήσουν ανυπόληπτο.
Από την άλλη πλευρά έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που κινδυνεύαμε να θεωρήσουμε περίπου φυσική κατάσταση όχι μόνο τα κηρύγματα μίσους, αλλά και τη βία που διαχέεται καθημερινά, άλλοτε σε βάρος μεταναστών, άλλοτε ωστόσο εναντίον όσων απλώς διαφωνούν μαζί τους - ακόμα και την απαγόρευση θεατρικών έργων επιχείρησαν να επιβάλουν με το έτσι θέλω.
Αν τα θεωρούμε αυτά σοβαρά προβλήματα της Δημοκρατίας μας, και ποιος διαφωνεί, τότε πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε οργανωμένα, με συνέπεια, χωρίς δισταγμό και αμφιταλαντεύσεις. Γιατί, βέβαια, το χειρότερο θα είναι να ψηφιστεί ο νόμος, να ακούμε τα κόμματα να καταδικάζουν με τη γνωστή μεγαλοστομία και στην πράξη να συνεχιστεί η ασυδοσία!

ΕΘΝΟΣ 18/5/13

Η Aριστερά στο Χόλιγουντ!

Η παρέμβαση του Oλιβερ Στόουν υπέρ του Αλέξη Τσίπρα μου θύμισε παλιότερες δηλώσεις επιφανών ξένων υπέρ της Ελλάδας. Δηλώσεις καλοπροαίρετες με στόχο την υποστήριξή μας, που ήταν όμως γενικά εκτός τόπου και χρόνου, έβλεπαν την Ελλάδα μέσα από τη δική τους οπτική χωρίς να απαντούν καθόλου στις ανάγκες μας.
Oπως για παράδειγμα του νομπελίστα οικονομολόγου Τζόζεφ Στίγκλιτς - άτυπο σύμβουλο του Γιώργου Παπανδρέου- ο οποίος λίγο πριν η Ελλάδα αναγκαστεί να μπει στο Μνημόνιο είχε κάνει εκστρατεία κατά των κερδοσκόπων που είχαν βάλει στο στόχαστρο την Ελλάδα. Η λύση που υποστήριζε ήταν παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και ουσιαστικά παροχή κοινοτικών εγγυήσεων για το ελληνικό χρέος.
Από τη σκοπιά του ήταν μια απόλυτα λογική πρόταση. Είναι γνωστός ο πόλεμος που διεξάγεται παγκοσμίως μεταξύ των υποστηρικτών και των αντιπάλων της λιτότητας, στους οποίους περιλαμβάνονται οι κ. Στίγκλιτς και Κρούγκμαν. Η Ελλάδα ήταν ένα πολύ καλό παράδειγμα για να αποδείξουν την ορθότητα των απόψεών τους.
Για τα πολιτικά δεδομένα της Ευρώπης ωστόσο και για το θεσμικό πλαίσιο της τράπεζας ήταν μια πρόταση από τον πλανήτη Aρη. Που αποδείχθηκε καταστροφική, καθώς ο Γιώργος Παπανδρέου αναζητούσε το «πιστόλι» κατά των κερδοσκόπων περιοδεύοντας τον κόσμο την ώρα που ήταν αναγκαίο -και δυνητικά πολύ πιο αποτελεσματικό- να επεξεργαστούμε ένα εθνικό σχέδιο αντιμετώπισης των ελλειμμάτων. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά.
Κάτι ανάλογο ισχύει σήμερα με τον Ολιβερ Στόουν. Ο Aμερικανός σκηνοθέτης είναι από αυτούς που τους αρέσει να προκαλούν. Το έκανε με το πασίγνωστο ντοκιμαντέρ του για τη δολοφονία του Τζον Κένεντι, το οποίο, αν κάτι μας άφησε -που αμφιβάλλω- είναι ο αδίστακτος τρόπος με τον οποίο παραποίησε τα πραγματικά γεγονότα προκειμένου να υποστηρίξει μια εξαρχής παλαβή θεωρία συνωμοσίας.
Ενοχλητικό, ιδίως για όσους αγαπούν την ιστορία, πλην όμως συνηθισμένο, ιδίως στις ΗΠΑ, για εκείνους των οποίων ο στόχος είναι να κάνουν θόρυβο και να τα βάλουν ?όπως οι ίδιοι νομίζουν- με το κατεστημένο. Αθώα ψέματα λοιπόν;
Οχι και τόσο. Τουλάχιστον όταν το επαναλαμβάνει με την αγιογραφία του Φιντέλ Κάστρο. Η οποία μπορεί να είναι αρεστή στους φαντασιακούς επαναστάτες στους οποίους απευθύνεται, αλλά ομολογώ ότι θα με προσέβαλλε βαρύτατα αν ανήκα στην ατυχή κατηγορία των Kουβανών που πέρασαν τη ζωή τους στις φυλακές εξαιτίας του κομμουνιστικού καθεστώτος. Ιδίως όταν προέρχονται από έναν Aμερικανό ο οποίος έχει βγάλει εκατομμύρια από τις ταινίες του, ζει σε μια χώρα όπου μπορεί να πει ό,τι θέλει χωρίς κανέναν φόβο και όπου όλα τα κατεστημένα μέσα αναπαράγουν τις απόψεις του.
Μα μην παρεξηγηθώ, δεν έχω πρόβλημα με τα εκατομμύριά του, τα αξίζει και είναι ένας εξαιρετικός σκηνοθέτης. Αυτό που με ενοχλεί είναι όταν (μας) αντιμετωπίζει -αυτός αλλά και πολλοί άλλοι καλοπροαίρετοι διανοούμενοι ή άνθρωποι της τέχνης- σαν εξωτικό φρούτο.
Γιατί μην έχετε καμιά αμφιβολία. Για τους περισσότερους, μέσα στον βιότοπο της ευρωπαϊκής πολιτικής, ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένα εξωτικό φρούτο, όπως ίσως ήταν για ένα μικρό διάστημα και ο Γιώργος Παπανδρέου στην αρχή της θητείας του. Eνας νέος πολιτικός που γράφει στον φακό και πάει κόντρα σε μια πολιτική τάξη που βρίσκεται υπό αμφισβήτηση.
Μόνο που στην πολιτική και στην πραγματική ζωή δεν ζούμε με φρούτα. Οι αποφάσεις που παίρνονται έχουν αντίκτυπο στις ζωές μας. Και τον επόμενο πρωθυπουργό δεν τον θέλουμε με προδιαγραφές Χόλιγουντ, αλλά με πρακτικές λύσεις και ουσιαστικές προτάσεις!

ΕΘΝΟΣ 17/5/13

Η αριστερή μας τύφλωση!

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι γνωστό ότι δεν πέφτει και τόσο μέσα στις προβλέψεις του. Πριν από λίγους μήνες, θυμάστε, προέβλεπε ότι δεν θα πάρουμε τη δόση. Είχε βγει μάλιστα ο ίδιος ο κ. Τσίπρας και ειρωνευόταν τον κ. Σαμαρά ότι τον εγκατέλειψαν οι εταίροι και ιδίως η κ. Μέρκελ, η «προστάτιδά» του, η οποία για να τον στηρίξει είχε έρθει και στην Αθήνα. Ξέρουμε τι ακολούθησε: λίγες ημέρες μετά εγκρίθηκε ποσό πάνω από 50 δισ. για την Ελλάδα. Τόσο μέσα.
Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Ολοι και στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό διαπιστώνουν σημαντική βελτίωση του οικονομικού κλίματος. Μια βελτίωση που αποτυπώνεται και στα περίφημα «σπρεντ». Δεν λύσαμε τα προβλήματά μας, κάθε άλλο, αλλά είναι φανερό ότι αν συνεχίσουμε έτσι είναι πλέον εφικτό να βγούμε ξανά στις αγορές και να φύγουμε από το Μνημόνιο.
Τι ήταν να το πει ο κ. Στουρνάρας; Ακολούθησε καταιγισμός δηλώσεων από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ για «εικονική πραγματικότητα» και επιχείρηση παραπλάνησης του ελληνικού λαού. Σαν να πονάνε που μπορεί τα πράγματα να πάνε λίγο καλύτερα.
Ως συνήθως οι θέσεις τους διαψεύστηκαν από την πραγματικότητα: ήρθαν οι ίδιοι οι οίκοι που τόσα χρόνια μας έριχναν στο καναβάτσο, για να αναβαθμίσουν την ελληνική οικονομία. Ουσιαστικά για πρώτη φορά από τότε που ξέσπασε η κρίση. Λίγο καλύτερα, αλλά πάντως καλύτερα. Το ζήτημα προφανώς δεν είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πέφτει έξω. Ποσώς ενδιαφέρει. Το πρόβλημα προκύπτει από τη λανθασμένη εντύπωση της Αριστεράς ότι η κρίση τη συμφέρει, ότι η επιδείνωση των οικονομικών τη φέρνει πιο κοντά στην εξουσία.
Αν είχαν μάτια και έβλεπαν, θα καταλάβαιναν ότι στην πραγματικότητα, αν υπάρχει ένα ρεύμα στην ελληνική κοινωνία, αυτό είναι προς τον συντηρητισμό και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό υπέρ των πιο ακραίων, βίαιων και εθνικιστικών εκδοχών του. Κι όσο και αν πυροδοτήθηκε από λάθος επιλογές στη διαχείριση του μεταναστευτικού, είναι φανερό πια ότι μιλάμε για κάτι ευρύτερο και εξόχως ανησυχητικό. Το οποίο επιβεβαιώνεται από όλα τα γκάλοπ.
Δεν είναι ελληνική ιδιαιτερότητα. Στην Ευρώπη γνωρίζουν ότι τα προοδευτικά κόμματα ανεβαίνουν σε περιόδους ευημερίας, όταν υπάρχει πλεόνασμα για να μοιραστεί. Αντίθετα πλήττονται από την κρίση - όπως δείχνει και ο διογκούμενος ευρωσκεπτικισμός. Δεν τα βλέπουν αυτά στον ΣΥΡΙΖΑ; Τα βλέπουν αλλά βέβαια επειδή η κρίση χτύπησε κατά κύριο λόγο το ΠΑΣΟΚ και οι ίδιοι βγήκαν κομματικά κερδισμένοι, μπερδεύουν τον κομματικό μικρόκοσμο με την κοινωνία. Στην πραγματικότητα ο αριστερισμός τους και η πρόταση για κυβέρνηση της Αριστεράς με το ΚΚΕ και την... ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το μόνο που μπορεί να τους αποφέρει είναι η λαμπρή απομόνωση.
Κι αυτά την ώρα που κρίνονται σημαντικά ζητήματα στην ελληνική κοινωνία, ζητήματα τα οποία οι προοδευτικές δυνάμεις παρακολουθούν ουσιαστικά από το περιθώριο. Ο κ. Τσίπρας έκανε τα γλυκά μάτια στον πρόεδρο του ΣΕΒ, κ. Δασκαλόπουλο, υποστηρίζοντας ότι η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ συμφέρει και τους βιομηχάνους! Το πόσο λόγια κενά περιεχομένου ήταν φάνηκε την επομένη, όταν ο ΣΕΒ αρνήθηκε να συμφωνήσει στη χορήγηση του επιδόματος γάμου.
Και αυτά είναι τα λιγότερο σημαντικά. Οι διαρθρωτικές αλλαγές που θα γίνουν, η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και οι όροι χρηματοδότησης των επιχειρήσεων, η αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα, θα επηρεάσουν για πολλά χρόνια όχι μόνο την καθημερινότητα των εργαζομένων αλλά και τους συσχετισμούς οικονομικής εξουσίας, τελικά την ίδια τη Δημοκρατία. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει να πετροβολάει από μακριά. Δικαίωμά του. Μόνο μην τρέφει την αυταπάτη ότι υπερασπίζεται τους εργαζόμενους!

ΕΘΝΟΣ 16/5/13

Αυτός είναι ο θίασός μας... (*)

Δεν ξέρω, δεν προκύπτει από το σχετικό βίντεο δηλαδή που έσκασε στο Ιντερνετ τι είπε ο (πρώην) βουλευτής των ΑΝ.ΕΛ. κ. Σ. Γαληνός στον κ. Ν. Σηφουνάκη και τον έκανε σε τέτοιο βαθμό να χάσει την ψυχραιμία του. Αυτό το «έπρεπε να με βλέπεις και να σκύβεις» ωστόσο που του απάντησε, επειδή «διόρισα και τη γυναίκα σου βρε», διόλου κολακευτικό δεν ήταν.
Καταρχήν για τον ίδιο τον κ. Σηφουνάκη. Πιο παλαιοκομματικό και πιο πελατειακό δεν γίνεται. Κι όσο κι αν θελήσει να δείξει κανείς κατανόηση -τέτοια πράγματα είναι συνηθισμένα στην πολιτική κ.λπ.-, υπάρχει ένα όριο στο τι προσδοκούμε από έναν υπουργό - και στις πράξεις και στα λόγια.
Με μια έννοια πρόκειται και για το δράμα του ΠΑΣΟΚ. Μετά από τόσα χρόνια στην εξουσία έχει χάσει, στη συνείδηση πολλών, την έξωθεν καλή μαρτυρία. Από τη δίκη του Ακη μέχρι τη μαύρη τρύπα στα οικονομικά του, το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να γίνει συνώνυμο της παρακμής.
Σωστά; Και βέβαια όχι. Γιατί καλώς ή κακώς ελάχιστοι είναι «αθώοι του αίματος» στο πολιτικό μας σύστημα. Στο συγκεκριμένο περιστατικό για παράδειγμα η αλαζονεία του πρώην υπουργού είναι η μία πλευρά. Η άλλη είναι το ότι διόρισε -αν πράγματι διόρισε, κάτι το οποίο ο κ. Γαληνός δεν φάνηκε να αμφισβητεί...τη σύζυγο του πολιτικού του αντιπάλου!
Ο Σ. Γαληνός, όπως είναι γνωστό, εξελέγη με τη ΝΔ προτού μεταπηδήσει στους ΑΝ.ΕΛ., απ' όπου βεβαίως αγωνίζεται για την ανατροπή του (κατά τα άλλα σάπιου) πολιτικού συστήματος. Ακριβώς όπως και ο αρχηγός του. Ο οποίος αφού διέπρεψε ως υπουργός Αιγαίου της κυβέρνησης Καραμανλή -της ίδιας που παρέδωσε το έλλειμμα εκεί που το παρέδωσε και διόρισε με την ψυχή της-, τώρα εμφανίζεται ως εξυγιαντής του συστήματος.
Να μην αδικούμε κανέναν. Το ίδιο ισχύει για όλα τα κόμματα. Οταν προ ημερών στην τηλεόραση στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ κατηγορούσε το ΠΑΣΟΚ για τα οικονομικά του, ο συνομιλητής του, στέλεχος της ΔΗΜΑΡ, του υπενθύμισε ότι έως το 2010 (που ήταν στο ΠΑΣΟΚ) δεν είχε πει κουβέντα για τις σπατάλες.
Και πάλι να μην παρεξηγηθούμε. Δεν χρειαζόταν τις μετεγγραφές από το ΠΑΣΟΚ ο ΣΥΡΙΖΑ για να εμπλακεί. Μέρος του συστήματος υπήρξε και ο Συνασπισμός. Και τους διορισμούς του έκανε, όταν μπορούσε, και για χρηματοδοτήσεις κατηγορήθηκε -χωρίς πάντως κάτι να αποδειχθεί-, ακόμα και πρόεδρος ΠΑΕ έγινε πρώην αρχηγός του.
Γνωστά πράγματα θα πει κανείς. Κι όσο υπήρχαν λεφτά να μοιράζονται πολλοί φώναζαν, κανείς ωστόσο δεν αμφισβητούσε ουσιαστικά το σύστημα. Τώρα; Κάποιοι καλλιεργούν την αυταπάτη ότι αν φύγουν οι μεν και έρθουν οι δε τα πράγματα θα αλλάξουν από μόνα τους. Αλλά δεν είναι έτσι.
Εχουμε ένα αυτιστικό πολιτικό σύστημα στο οποίο τα ίδια πρόσωπα, δεκαετίες τώρα, εναλλάσσονται σε διαφορετικούς ρόλους: πολιτικοί, συνήθως του κομματικού σωλήνα, συνδικαλιστές, δημοσιογράφοι, ακόμα και ορισμένοι... αντιεξουσιαστές. Και δεν πρόκειται τίποτα να αλλάξει αν δεν αλλάξουμε εμείς, αν δεν αλλάξει το πώς αντιλαμβανόμαστε τις υποχρεώσεις μας αλλά και τι προσδοκάμε από τους πολιτικούς μας.
Αυτές τις ημέρες κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο μια συνέντευξη του Κορνήλιου Καστοριάδη, στην οποία ανάμεσα σε άλλα λέει:«Μπορούμε όμως να πούμε ότι όλα αυτά τα επέβαλαν στον ελληνικό λαό ερήμην του; Μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε; Δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν; Σε μιαν τέτοια περίπτωση αυτός ο λαός θα ήταν ένα νήπιο. Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία».
(*) Γ. Σεφέρης, Αυτός είναι ο θίασός μας, με αυτόν θα παίξουμε.

ΕΘΝΟΣ 15/5/13

Ναυάγιο με ψηλά το κεφάλι!

Μερικές φορές οι συνδικαλιστές είναι σαν τα σκυλάκια του Παβλόφ. Με την πρώτη νύξη ότι μπορεί να θιγούν τα «κεκτημένα», το χέρι τους πηγαίνει στη σκανδάλη, στην προκήρυξη απεργίας. Και ας είναι βέβαιο ότι πρώτοι οι εργαζόμενοι θα βγουν χαμένοι. Κλασικό παράδειγμα εμείς οι δημοσιογράφοι.
Χρόνια πολλά τώρα, ακόμα και τον πρώτο χρόνο της κρίσης, το συνδικάτο, με την απειλή της απεργίας, πετύχαινε αυξήσεις της τάξεως του 5%. Την ίδια στιγμή κάποιοι επισήμαιναν ότι τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης έχαναν δεκάδες εκατομμύρια, ότι είχε φτιαχτεί μια φούσκα στην ενημέρωση, αλλά αυτό δεν ένοιαζε ούτε αφορούσε τους συνδικαλιστές. Το αποτέλεσμα το ζούμε σήμερα, με τους μισούς σχεδόν δημοσιογράφους άνεργους και τους μισθούς σε κάθετη πτώση.
Κατά μια ειρωνεία της τύχης μάλιστα, εκεί που πιο δυναμικά αντιστάθηκαν στις περικοπές υπήρξαν τελικά και τα περισσότερα θύματα. Και οι χαμηλότερες ίσως αμοιβές δίνονται, όταν δίνονται, στα συνεργατικά σχήματα που δημιουργήθηκαν για να απαντήσουν στην κρίση. Προφανώς δεν φταίνε οι εργαζόμενοι. Εχουν, όμως, βαρύτατες ευθύνες οι συνδικαλιστές που έβλεπαν τα δέντρα και έχαναν το δάσος. Δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ, δηλαδή, να αποκτήσουν μια γενικότερη πολιτική για την πορεία και την προστασία του κλάδου. Αρκεί να πετύχαιναν αυξήσεις για να επανεκλεγούν.
Ευτυχώς δεν είναι όλα τα συνδικάτα ίδια. Πριν από λίγες ημέρες, για παράδειγμα, υπογράφηκε συμφωνία μεταξύ της ΟΤΟΕ και των τραπεζών. Η σύμβαση προβλέπει μείωση μισθών της τάξεως του 6% και μαζί κατάργηση του επιδόματος ισολογισμού για τα 2,5 χρόνια στα οποία θα διαρκέσει η συμφωνία. Συνολικά, αυτό συνεπάγεται μείωση μισθών λίγο κάτω από το 10% - διόλου ευκαταφρόνητη. Αλλά, βέβαια, πολύ καλύτερη από ό,τι θα μπορούσε να είχε συμβεί.
Την ώρα που στα τηλεοπτικά δελτία ακούμε για κατάργηση των συμβάσεων και μειώσεις μισθών -μόλις τελειώσει η μετενέργεια- πάνω από 30%, στις τράπεζες όχι μόνο διασφάλισαν τις συμβάσεις και περιόρισαν τις απώλειες, αλλά ταυτόχρονα πέτυχαν και «ρήτρα απασχόλησης» για την προστασία των θέσεων εργασίας - έστω και ως στόχο, μια και δεν υπάρχει νομική δέσμευση. Να θυμηθούμε, μάλιστα, ότι προ κρίσης ορισμένες τράπεζες αρνούνταν να αποδεχθούν την υπογραφή κλαδικής σύμβασης.
Βγήκαν, λοιπόν, χαμένοι οι εργαζόμενοι από τη συμφωνία; Μόνο κάποιος που αγνοεί πλήρως την πραγματικότητα της κρίσης θα μπορούσε να υποστηρίξει κάτι τέτοιο. Αν, μάλιστα, η ΓΣΕΕ είχε δείξει ανάλογο ρεαλισμό -αν είχε το θάρρος- και είχε καταφέρει να υπογράψει συμφωνία με τους εργοδότες που θα έπαιρνε υπόψη της και την ανάγκη βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας, τότε πιθανότατα θα είχαμε αποφύγει τη νομοθετική παρέμβαση στον κατώτατο μισθό.
Ομως, είναι πάντα πιο εύκολο να αποποιείσαι τις ευθύνες, να φορτώνεις στους άλλους τις αποφάσεις και να επιστρέφεις «με ψηλά το κεφάλι», όπως χαρακτηριστικά είπε ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ όταν του επισημάνθηκε ότι απεργία μέσα στις εξετάσεις θα σημαίνει επιστράτευση. Αγωνιστική γυμναστική?
Στα επόμενα χρόνια, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα πάρουμε κρίσιμες αποφάσεις για την αναπτυξιακή προοπτική της χώρας. Αποφάσεις που θα επηρεάσουν προφανώς την καθημερινότητα των εργαζομένων, τις σχέσεις εργασίας, τα εισοδήματα, θα επηρεάσουν σε τελευταία ανάλυση την ίδια την ποιότητα της Δημοκρατίας μας.
Το κρίσιμο ερώτημα, λοιπόν, είναι αν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι θα συμμετάσχουν σε αυτόν το σχεδιασμό διεκδικώντας την ισότιμη συμμετοχή τους. 'Η αν θα εκπροσωπηθούν από τους συνδικαλιστές του χθες, να υπερασπίζονται μια εικονική πραγματικότητα και στην πράξη να υπονομεύουν τα συμφέροντα των εργαζομένων!

ΕΘΝΟΣ 14/5/13

Ναυάγιο με ψηλά το κεφάλι!

Μερικές φορές οι συνδικαλιστές είναι σαν τα σκυλάκια του Παβλόφ. Με την πρώτη νύξη ότι μπορεί να θιγούν τα «κεκτημένα», το χέρι τους πηγαίνει στη σκανδάλη, στην προκήρυξη απεργίας. Και ας είναι βέβαιο ότι πρώτοι οι εργαζόμενοι θα βγουν χαμένοι. Κλασικό παράδειγμα εμείς οι δημοσιογράφοι.
Χρόνια πολλά τώρα, ακόμα και τον πρώτο χρόνο της κρίσης, το συνδικάτο, με την απειλή της απεργίας, πετύχαινε αυξήσεις της τάξεως του 5%. Την ίδια στιγμή κάποιοι επισήμαιναν ότι τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης έχαναν δεκάδες εκατομμύρια, ότι είχε φτιαχτεί μια φούσκα στην ενημέρωση, αλλά αυτό δεν ένοιαζε ούτε αφορούσε τους συνδικαλιστές. Το αποτέλεσμα το ζούμε σήμερα, με τους μισούς σχεδόν δημοσιογράφους άνεργους και τους μισθούς σε κάθετη πτώση.
Κατά μια ειρωνεία της τύχης μάλιστα, εκεί που πιο δυναμικά αντιστάθηκαν στις περικοπές υπήρξαν τελικά και τα περισσότερα θύματα. Και οι χαμηλότερες ίσως αμοιβές δίνονται, όταν δίνονται, στα συνεργατικά σχήματα που δημιουργήθηκαν για να απαντήσουν στην κρίση. Προφανώς δεν φταίνε οι εργαζόμενοι. Εχουν, όμως, βαρύτατες ευθύνες οι συνδικαλιστές που έβλεπαν τα δέντρα και έχαναν το δάσος. Δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ, δηλαδή, να αποκτήσουν μια γενικότερη πολιτική για την πορεία και την προστασία του κλάδου. Αρκεί να πετύχαιναν αυξήσεις για να επανεκλεγούν.
Ευτυχώς δεν είναι όλα τα συνδικάτα ίδια. Πριν από λίγες ημέρες, για παράδειγμα, υπογράφηκε συμφωνία μεταξύ της ΟΤΟΕ και των τραπεζών. Η σύμβαση προβλέπει μείωση μισθών της τάξεως του 6% και μαζί κατάργηση του επιδόματος ισολογισμού για τα 2,5 χρόνια στα οποία θα διαρκέσει η συμφωνία. Συνολικά, αυτό συνεπάγεται μείωση μισθών λίγο κάτω από το 10% - διόλου ευκαταφρόνητη. Αλλά, βέβαια, πολύ καλύτερη από ό,τι θα μπορούσε να είχε συμβεί.
Την ώρα που στα τηλεοπτικά δελτία ακούμε για κατάργηση των συμβάσεων και μειώσεις μισθών -μόλις τελειώσει η μετενέργεια- πάνω από 30%, στις τράπεζες όχι μόνο διασφάλισαν τις συμβάσεις και περιόρισαν τις απώλειες, αλλά ταυτόχρονα πέτυχαν και «ρήτρα απασχόλησης» για την προστασία των θέσεων εργασίας - έστω και ως στόχο, μια και δεν υπάρχει νομική δέσμευση. Να θυμηθούμε, μάλιστα, ότι προ κρίσης ορισμένες τράπεζες αρνούνταν να αποδεχθούν την υπογραφή κλαδικής σύμβασης.
Βγήκαν, λοιπόν, χαμένοι οι εργαζόμενοι από τη συμφωνία; Μόνο κάποιος που αγνοεί πλήρως την πραγματικότητα της κρίσης θα μπορούσε να υποστηρίξει κάτι τέτοιο. Αν, μάλιστα, η ΓΣΕΕ είχε δείξει ανάλογο ρεαλισμό -αν είχε το θάρρος- και είχε καταφέρει να υπογράψει συμφωνία με τους εργοδότες που θα έπαιρνε υπόψη της και την ανάγκη βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας, τότε πιθανότατα θα είχαμε αποφύγει τη νομοθετική παρέμβαση στον κατώτατο μισθό.
Ομως, είναι πάντα πιο εύκολο να αποποιείσαι τις ευθύνες, να φορτώνεις στους άλλους τις αποφάσεις και να επιστρέφεις «με ψηλά το κεφάλι», όπως χαρακτηριστικά είπε ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ όταν του επισημάνθηκε ότι απεργία μέσα στις εξετάσεις θα σημαίνει επιστράτευση. Αγωνιστική γυμναστική?
Στα επόμενα χρόνια, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα πάρουμε κρίσιμες αποφάσεις για την αναπτυξιακή προοπτική της χώρας. Αποφάσεις που θα επηρεάσουν προφανώς την καθημερινότητα των εργαζομένων, τις σχέσεις εργασίας, τα εισοδήματα, θα επηρεάσουν σε τελευταία ανάλυση την ίδια την ποιότητα της Δημοκρατίας μας.
Το κρίσιμο ερώτημα, λοιπόν, είναι αν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι θα συμμετάσχουν σε αυτόν το σχεδιασμό διεκδικώντας την ισότιμη συμμετοχή τους. 'Η αν θα εκπροσωπηθούν από τους συνδικαλιστές του χθες, να υπερασπίζονται μια εικονική πραγματικότητα και στην πράξη να υπονομεύουν τα συμφέροντα των εργαζομένων!

ΕΘΝΟΣ 14/5/13