Κατασκευη ενόχων

Θα μπορούσε η Ελλάδα να μην έχει μπει στο Μνημόνιο; Στο ερώτημα αυτό ζητά ουσιαστικά απάντηση ο ΣΥΡΙΖΑ καταθέτοντας πρόταση για την σύσταση εξεταστικής επιτροπής για την οικονομία. Και για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης η απάντηση φαίνεται πώς είναι καταφατική: ο κ. Παπανδρέου και το επιτελείο του ευθύνονται γι αυτή την κατάληξη. Μόνο που αν ισχύει κάτι τέτοιο τότε ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να παραδεχθεί πώς όλη η προπαγάνδα και η επιχειρηματολογία του ΣΥΡΙΖΑ για την κρίση ήταν μια μεγαλοπρεπής φούσκα.

Ας ξεκινήσουμε όμως από την αρχή και ας δεχθούμε ότι η Ελλάδα μπορούσε πράγματι να είχε αποφύγει το μνημόνιο. Τότε δύο τινά θα είχαν συμβεί. Είτε δεν θα είχε ξεσπάσει η κρίση του χρέους στην Ευρώπη, είτε θα είχε ξεσπάσει αλλά θα είχε πλήξει τις άλλες χώρες και όχι την Ελλάδα. Για όποιον έχει στοιχειώδη πολιτική εντιμότητα το δεύτερο ενδεχόμενο δεν μπορεί να ισχύει. Δεν μπορεί δηλαδή η χώρα με το υψηλότερο χρέος στην Ευρωζώνη να ήταν αυτή που θα έμενε εκτός της κρίσης του χρέους. Άρα κατ ανάγκη θα πρέπει να δεχθούμε ότι δεν θα είχε ξεσπάσει η κρίση τουλάχιστον με τα σημερινά της χαρακτηριστικά. Πράγμα απολύτως άτοπο γιατί θα σήμαινε ότι την κρίση του χρέους την προκάλεσε η Ελλάδα και ο αποκλεισμός της από τις αγορές. Άρα όλα όσα λέει ο ΣΥΡΙΖΑ για δομικό πρόβλημα της Ευρώπης είναι απλώς λόγια του αέρα. Με άλλα λόγια από την στιγμή που ξέσπασε η κρίση του χρέους θα ήταν αδύνατον για την Ελλάδα να αποφύγει το μνημόνιο!

Δεν τα καταλαβαίνουν αυτά στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης; Τα καταλαβαίνουν και πολύ καλά. Ο πραγματικός τους στόχος όμως δεν είναι η αλήθεια αλλά η ποινικοποίηση της πολιτικής αντιπαράθεσης και η κατασκευή ενόχων. Έχουν βρει μάλιστα και την φόρμουλα. Η προσφυγή λέει ήταν προαποφασισμένη με στόχο την «εσωτερική υποτίμηση». Μια σκοτεινή συνομωσία δηλαδή ανθρώπων που συνειδητά  απεργάστηκαν το κακό της χώρας. Ποιος όμως ήθελε αυτή την εξέλιξη; Μήπως οι πολυεθνικές; Μα αυτές εγκαταλείπουν η μία μετά την άλλη την Ελλάδα. Μήπως οι βιομήχανοι; Μα αυτοί κι αν έχουν χάσει με τις πρωτοφανείς ζημιές που παρουσιάζουν οι ελληνικές επιχειρήσεις. Ή μήπως οι τράπεζες που με την ανακεφαλαιοποίηση κινδυνεύουν όλες να περάσουν στην ιδιοκτησία του κράτους; Α, ξεχάσαμε την κ. Μέρκελ η οποία μια αγωνία είχε , πώς θα φτωχύνουν οι έλληνες για να περιορίσουν προφανώς τις εισαγωγές τους από την Γερμανία. Βολικές σαχλαμάρες που ένα μόνο αποτέλεσμα μπορεί να έχουν. Να μη διδαχθούμε από τα λάθη μας.

Δεν είναι ο χώρος για να γίνει λεπτομερής αποτίμηση αυτών των λαθών άλλωστε τα περισσότερα έχουν ειπωθεί κατ επανάληψη. Ένα ζήτημα ωστόσο είναι ίσως άξιο επισήμανσης. Το ότι ως την τελευταία στιγμή ο ελληνικός λαός δεν είχε καταλάβει ότι οδηγούμαστε στην καταστροφή. Με την εξαίρεση της μοναχικής φωνής του Κώστα Σημίτη κανείς δεν είχε μιλήσει για χρεοκοπία και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Και το ακόμα μεγαλύτερο παράδοξο είναι ότι αυτό συνέβη σε μια χώρα που κατέχει ίσως παγκόσμιο ρεκόρ σε περιστατικά χρεοκοπίας προφανώς όμως έχει αποκηρύξει κάθε έννοια θεσμικής μνήμης. Χειρότερα: την ώρα που συνέβαιναν όλα αυτά, την ώρα που δανειζόμασταν για να χρηματοδοτήσουμε την «ανάπτυξη», δηλαδή τις εισαγωγές, την ώρα που οι μισθοί στην Ελλάδα ανέβαιναν με τριπλάσιους και πλέον ρυθμούς από την Γερμανία, όλοι, κόμματα, δημοσιογράφοι, συνδικαλιστές μίλαγαν για την…φτωχοποίηση των μεσαίων στρωμάτων!

Τι είδους τύφλα ήταν αυτή; Και τι σόι ιστορία μαθαίνουμε που μας κοιμίζει αντί να μας ξυπνάει;

ΕΘΝΟΣ 14/09/2012

Στο ενιαιο μισθολογιο και οι βουλευτες

Οι βουλευτές μας έχουν βρεθεί στο στόχαστρο της κριτικής τα τελευταία χρόνια- άλλοτε δικαιολογημένα έχοντας δώσει οι ίδιοι τις αφορμές, άλλοτε άδικα με αστήριχτες και αφοριστικές καταγγελίες.  Όπως και να έχει σήμερα, εκείνοι ιδίως που σηκώνουν το βάρος της διάσωσης της οικονομίας, κατηγορούνται ότι ψηφίζουν περικοπές για όλους αλλά προστατεύουν τα δικά τους προνόμια. Ε λοιπόν υπάρχει λύση. Να μπουν και αυτοί -οικειοθελώς- στο ενιαίο μισθολόγιο.

Η άσκηση πολιτικής με συμβολισμούς είναι βέβαια μια πολύ επικίνδυνη υπόθεση που συχνά οδηγεί στο λαϊκισμό και σε παραλογισμούς. Κι είναι σαφές ότι χρειαζόμαστε πολιτικούς όπως και δικαστές με μια στοιχειώδη οικονομική ανεξαρτησία προκειμένου να κάνουν καλά τη δουλειά τους και να μη μπαίνουν σε πειρασμούς. Σήμερα ωστόσο είναι έκτακτες οι συνθήκες και προκειμένου να μην γίνει Ιφιγένεια η Ελλάδα και η ελληνική κοινωνία είναι ίσως αναγκαίο να υιοθετήσουμε ριζοσπαστικές λύσεις.

Το καταλαβαίνουν άλλωστε και οι ίδιοι. Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει διάφορες περικοπές στις αμοιβές των βουλευτών, με την αδιαφάνεια που επικρατεί γύρω από τα ζητήματα του Κοινοβουλίου ωστόσο και τα διάφορα επιδόματα κανείς δεν πιστεύει ότι έχουν γίνει θυσίες ανάλογες με αυτές που  ζητούνται από τον ελληνικό λαό. Το κλίμα επιβάρυναν φυσικά και οι αποκαλύψεις για τους διορισμούς από πρώην προέδρους του σώματος που έδειξαν στους πολίτες ότι ακόμα και σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο ορισμένοι δεν διστάζουν να προτάξουν το οικογενειακό συμφέρον κι ας πριονίζουν το κλαδί στο οποίο κάθονται. Ας δείξουν λοιπόν μια και καλή ότι συμμετέχουν στην προσπάθεια λαμβάνοντας την υψηλότερη έστω αμοιβή που προβλέπεται για τους δημοσίους υπαλλήλους. Όσο για τα έξοδα του γραφείου τους έτσι κι αλλιώς καλύπτονται από τη Βουλή.

Αν πρόκειται να ασχοληθούν όμως με τέτοια ζητήματα καλό θα ήταν να αντιμετωπίσουν και το ζήτημα των διπλών συντάξεων που αποτελεί μοναδικό –ελληνικό φαντάζομαι- παραλογισμό. Να προσμετρώνται στα συντάξιμα τα χρόνια της βουλευτικής θητείας, με αυξημένο συντελεστή έστω, κανείς δεν μπορεί να καταλάβει ωστόσο γιατί κάποιοι έλληνες χρειάζονται δυο συντάξεις για να ζήσουν.  Άστε που έτσι θα δοθεί και κίνητρο σε ορισμένους βουλευτές να αποκτήσουν επάγγελμα. Και την οικονομική τους ανεξαρτησία θα ενισχύσει και θα βοηθήσει να απαλλαγούμε από τους πολιτικούς του κομματικού σωλήνα. Ξέρετε τώρα…

Όλα αυτά βέβαια δεν αποτελούν παρά σταγόνα στον ωκεανό. Και το ζήτημα της αξιοπιστίας των πολιτικών θα χρειαστεί πολύ περισσότερα για να αποκατασταθεί. Στην πραγματικότητα η μισή σχεδόν Ελλάδα πιστεύει ότι υπάρχει μια ελίτ προνομιούχων που γλεντοκόπησε για τρεις δεκαετίες και στέλνει τώρα τον λογαριασμό στους υπόλοιπους. Προφανώς δεν είναι -μόνο- έτσι. Χρειάστηκε να εκτροχιαστούν συνολικά οι κοινωνικές δαπάνες με νόμιμα ή παράνομα μέσα, να ξεχειλώσει το πελατειακό κράτος και να γίνει η φοροδιαφυγή τρόπος ζωής για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε. Αυτό ωστόσο δεν αναιρεί την ανάγκη το πρόγραμμα της λιτότητας να συνοδεύεται από μέτρα διαφάνειας που θα πείθουν τους πολίτες ότι το πάρτι τελείωσε. Κι αυτό θα είναι εξαιρετικά δύσκολο.

Τους επόμενους μήνες θα ληφθούν πολύ σοβαρές αποφάσεις που σχετίζονται άμεσα με τη διαχείριση του δημόσιου πλούτου. Κι όσο και αν είναι απόλυτα κατανοητή η οικονομική σκοπιμότητα που υπηρετούν οι ιδιωτικοποιήσεις είναι βέβαιο ότι οι καταγγελίες για «λεηλασία» και για «ξεπούλημα» θα δηλητηριάζουν το πολιτικό σκηνικό. Με αυτή την έννοια ζητήματα ηθικής και αξιοπιστίας μπορεί να αποδειχθούν κρίσιμα για την επιτυχία ή όχι της κυβέρνησης. Κι είναι καλύτερα σ αυτά τα ζητήματα να ξεκινάει κανείς από την αυλή του!

ΕΘΝΟΣ 13/09/2012

Πεφτουμε παλι στην παγιδα

Όλα δείχνουν ότι πέφτουμε πάλι στην παγίδα της υπεραισιοδοξίας. Κι όπως και τις άλλες φορές έτσι κι αυτήν θα ακολουθήσει η απογοήτευση και βέβαια η κριτική στην κυβέρνηση ότι δεν τα διαπραγματεύτηκε σωστά. Το χειρότερο μάλιστα είναι ότι στην παγίδα πέφτουν και τα κόμματα της συγκυβέρνησης διαμορφώνοντας ανάλογα και την στρατηγική τους. Δημιουργούν έτσι τις προϋποθέσεις μιας μελλοντικής (;) πολιτικής κρίσης.

Να πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Οι τελευταίες δηλώσεις των ευρωπαίων αξιωματούχων έχουν δημιουργήσει την εντύπωση ότι σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει πια ληφθεί η οριστική απόφαση να μείνει η Ελλάδα στο Ευρώ. Κι ότι είναι μάλιστα έτοιμοι να κάνουν –να κάνει ακόμα και η κ. Μέρκελ- τα στραβά μάτια σε πιθανές «ατέλειες» του προγράμματος των περικοπών των 11.5 δις. Μέχρι στιγμής η πραγματικότητα των επαφών με την τρόικα καθόλου δεν επιβεβαιώνει τέτοιες εκτιμήσεις. Το αντίθετο.

Όπως λένε όλες οι πληροφορίες από τις μέχρι τώρα επαφές, όχι μόνο έχει απορρίψει μέτρα αρκετών δις αλλά επιπλέον έχει βάλει στο τραπέζι και τα ζητήματα των απολύσεων στο δημόσιο τομέα αλλά και της αύξησης στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης. Ακόμα χειρότερα αφήνουν να εννοηθεί ότι και αν υπάρξει επιμήκυνση, που πια δεν αποκλείεται, τα μέτρα θα πρέπει να ληφθούν την πρώτη διετία έτσι ώστε η δεύτερη διετία να καλύψει τα πρόσθετα μέτρα που θα χρειαστούν για να γίνει το χρέος βιώσιμο. Η χθεσινή επαφή του κ. Σαμαρά με τον κ. Ντράγκι σ αυτό κυρίως φαίνεται ότι επικεντρώθηκε.

Από την πλευρά των πολιτικών αρχηγών βέβαια και κυρίως από την πλευρά των κ. Βενιζέλου και Κουβέλη, υπήρξαν πολιτικού χαρακτήρα ενστάσεις προς τους ευρωπαίους διαπραγματευτές. Ότι δηλαδή η εμμονή σε ορισμένα από τα μέτρα μπορεί να οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση των αντιευρωπαϊκών τάσεων στην ελληνική κοινωνία και σε νέα άνοδο των άκρων. Έχουν απόλυτο δίκιο. Γνωρίζουν όμως πολύ καλά ότι η τρόικα δεν έχει την παραμικρή εξουσιοδότηση για τέτοιες διαπραγματεύσεις. Πρόκειται περί τεχνοκρατών που μόνη τους αρμοδιότητα είναι να ετοιμάσουν μια έκθεση για το πώς προχωρά το πρόγραμμα σταθεροποίησης στην Ελλάδα. Κι ως τώρα είναι μάλλον αρνητικοί όχι μόνο για τις περικοπές αλλά και για τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που επίσης δεν έχουν προχωρήσει.

Οι πολιτικές αποφάσεις λοιπόν , όπως όλα δείχνουν,  θα ληφθούν στη Σύνοδο Κορυφής στις 18 Οκτωβρίου. Θα ρισκάρουμε να προσέλθουμε με τα μέτρα σε εκκρεμότητα και με αρνητική εισήγηση της τρόικας; Όποιος το υποστηρίζει είτε γνωρίζει κάτι που οι υπόλοιποι αγνοούμε, είτε παίζει με τη φωτιά- δηλαδή την χρεοκοπία. Γιατί όλοι, μα όλοι όσοι έχουν εκφραστεί υπέρ της Ελλάδας έχουν τονίσει ότι η υποστήριξή τους δίνεται με την προϋπόθεση ότι θα επιτελέσει στο ακέραιο τις υποχρεώσεις της. Όπως μάλιστα επισημαίνουν ορισμένοι καχύποπτοι, με το κλίμα που έχει δημιουργηθεί αλλά και τις αποφάσεις Ντράγκι που προστατεύουν τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης,  αν η Ελλάδα εμφανιστεί και πάλι ασυνεπής θα είναι πολύ πιο εύκολο για τους ευρωπαίους ηγέτες – και αληθοφανές- να υποστηρίξουν πως έκαναν ότι μπορούσαν αλλά εμείς όχι.

Και οι πολιτικές ενστάσεις των αρχηγών; Είναι απόλυτα σωστές. Κι ασφαλώς πρέπει να περισωθεί από τις περικοπές  ότι είναι δυνατόν. Πρέπει ωστόσο να καταλάβουν ότι το μείζον για την χώρα αλλά και για τα κόμματά τους είναι να αντιστραφεί η πορεία της οικονομίας μέσα στον χρονικό ορίζοντα της σημερινής κυβέρνησης. Με το να βάζουν κάθε τόσο κόκκινες γραμμές που έτσι κι αλλιώς γνωρίζουν ότι θα αναγκαστούν να τις καταπατήσουν απλώς βοηθούν και αυτοί στον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης! 

ΕΘΝΟΣ 12/09/2012

Η ωρα της μηδενικης ανοχης

Αντέχει η Δημοκρατία μας την Χρυσή Αυγή; Ασφαλώς. Με την προϋπόθεση όμως ότι θα παραμείνει μια συντεταγμένη δημοκρατική πολιτεία στην οποία θα τηρούνται οι νόμοι. Σε αντίθετη περίπτωση είναι βέβαιο ότι οι τραμπουκισμοί θα γενικευτούν και κάποια στιγμή θα παρακολουθούμε τις συγκρούσεις ακροαριστερών με ακροδεξιούς στους δρόμους ανήμποροι να αντιδράσουμε. Το έργο έχει ξαναπαιχτεί και η κατάληξη ήταν σχεδόν πάντα το ίδιο τραγική.

Για τους λόγους που φτάσαμε ως εδώ έχουν γραφτεί πολλά, συνήθως σωστά και αυτονόητα. Για παράδειγμα ότι σε καιρούς οικονομικής κρίσης έχουμε έκρηξη του πολιτικού φανατισμού και ενίσχυση των άκρων. Κι ακόμα ότι η κουλτούρα της αυθαιρεσίας που συστηματικά καλλιεργήθηκε τα τελευταία χρόνια και η αίσθηση της γενικευμένης ανομίας ήταν μοιραίο να γεννήσουν τέτοια φαινόμενα. Τα πογκρόμ κατά μεταναστών είναι η άλλη όψη της Κερατέας.

Έτσι είναι. Κι η έλλειψη κατανόησης ότι μια κοινωνία δεν μπορεί να λειτουργήσει δημοκρατικά αν δεν υπάρχουν κάποια όρια, ειδάλλως οδηγείται σε αποσύνθεση, αποτελεί την χειρότερη κληρονομιά της μεταπολίτευσης. Το ερώτημα ωστόσο είναι τι  κάνουμε τώρα. Η οικονομική κρίση θα είναι μαζί μας για αρκετό καιρό ακόμα και η προοπτική να αλλάξουμε νοοτροπία δεν φαίνεται ρεαλιστική τουλάχιστον στο κοντινό μέλλον. Έτσι το μόνο όπλο που μας μένει  είναι η άτεγκτη εφαρμογή των νόμων. Για όλους.

Στη χώρα μας ο καθένας μπορεί να πιστεύει ελεύθερα ότι θέλει. Ότι είμαστε τα θύματα της παγκόσμιας νέας τάξης, του διεθνούς καπιταλισμού των εβραίων ή των τραπεζιτών. Μπορεί να θαυμάζει τον Χίτλερ ή τον Μάο ή απλώς να πιστεύει ότι μας ψεκάζουν. Δεν μπορεί να επιτρέψουμε σε κανέναν όμως να μας στερεί- και να στερεί από οποιονδήποτε, μαύρο λευκό ή κίτρινο- το δικαίωμα της προστασίας του νόμου.

Δυστυχώς και αυτό, εδώ και καιρό , αποτελεί αγαθό υπό διαπραγμάτευση. Η ανακοίνωση της αστυνομίας για παράδειγμα μετά τα επεισόδια της Ραφήνας προκάλεσε εξαιρετικά δυσάρεστες εντυπώσεις. Η αστυνομική δύναμη, λέει, που ήταν εκεί δεν είχε επαρκείς δυνάμεις για να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Δηλαδή; Επιχείρησε να παρέμβει αστυνομικός και τον εξουδετέρωσαν οι χρυσαυγίτες; Θα είχε πολύ ενδιαφέρον αν είχε συμβεί κάτι τέτοιο και θα μιλάγαμε για πολύ διαφορετικά αδικήματα. Αλλά δεν συνέβη. Οι αστυνομικοί απλώς δεν παρενέβησαν. Πολύ θα θέλαμε να ξέρουμε το γιατί.

Κανείς δεν ζητά από την αστυνομία να λύσει κοινωνικά προβλήματα. Δεν είναι ο ρόλος της ούτε έχει  τέτοιες δυνατότητες. Κι η εικόνα που έχουμε από το παρελθόν είναι ότι οι πολιτικοί της προϊστάμενοι ήταν συνήθως αυτοί που είχαν την ευθύνη για το πώς οργανωμένες μειοψηφίες κατάφερναν να καίνε το κέντρο της Αθήνας ή να επιβάλουν τον δικό τους νόμο όπου έκριναν. Από την άλλη πλευρά όμως σήμερα -όσο ειρωνικό και αν ακούγεται αυτό για ορισμένους- η αστυνομία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της άμυνας για την Δημοκρατία. Κι είναι ανάγκη η αποφασιστικότητα που έδειξε ο κ. Δένδιας στη Βουλή προ ημερών για τα «τάγματα εφόδου» αλλά και χθες με τον διοικητή της Ραφήνας  να έχει συνέχεια και να ισχύσει για όλους. Στο κάτω κάτω και οι μικροπωλητές έχουν ψυχή.

Δεν θα είναι εύκολο το έργο του. Ανάμεσα σ άλλα έχει να αντιμετωπίσει και τις συνδικαλιστικές ακρότητες ορισμένων εκπροσώπων των σωμάτων ασφαλείας τελείως αναντίστοιχες με τον ρόλο τους και τις προσδοκίες που έχει από αυτούς η κοινωνία. Από την άλλη πλευρά ο ίδιος αλλά και ολόκληρη η κυβέρνηση σηκώνουν ένα ιστορικό βάρος, πολύ μεγαλύτερο από κάθε άλλη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Θα μείνουν όσοι το αντέχουν! 

ΕΘΝΟΣ 11/09/2012

Η απειλη της κουρασης

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της κυβέρνησης δεν είναι τα σκληρά μέτρα αλλά η κούραση. Η δική μας όχι η δική της.  Και δεν μιλάμε βέβαια για αγανακτισμένους ή φανατικούς  για τους οποίους η κρίση  είναι πρόσχημα και άλλοθι αντικοινωνικής συμπεριφοράς.

Αναφερόμαστε στους πολίτες που εκπληρώνουν όσο καλύτερα μπορούν τις υποχρεώσεις τους, βρίσκονται ή έχουν ξεπεράσει τα όρια της αντοχής τους, στήριξαν ενδεχομένως τα μέτρα αλλά ακόμα, δύο χρόνια και πλέον από το πρώτο μνημόνιο, δεν βλέπουν φως στην άκρη του τούνελ.

Όλες οι προβλέψεις της τρόικας και του υπουργείου των οικονομικών έχουν διαψευστεί επανειλημμένως ,η περίφημη ανάκαμψη μετατίθεται όλο και πιο μακριά στο μέλλον και οι διαβεβαιώσεις του κ. Σαμαρά ότι είναι το τελευταίο πακέτο σκληρών μέτρων ακούγονται σε όλο και πιο πολλούς σαν λέξεις κενές περιεχομένου. Δεν είναι λίγοι όσοι λένε να πάμε στη δραχμή να τελειώνουμε!

Σε αυτή την απογοήτευση ποντάρει η αντιπολίτευση και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο κ. Τσίπρας μπόρεσε να πει μια τόσο προκλητική φράση -καλύτερα να είχαμε γίνει Αργεντινή- χωρίς να ξεσηκωθούν και οι πέτρες.

Φυσικά υπάρχουν πολλές ερμηνείες για την αποτυχία του προγράμματος σταθεροποίησης. Οι δικές μας ολιγωρίες είναι η μία πλευρά, η μυωπική εμμονή της Ευρώπης σε μια τόσο βάρβαρη λιτότητα είναι η άλλη.

Αλλά αυτά πια έχουν μικρή σημασία. Το μεγάλο ζητούμενο είναι να καταφέρουμε να διατηρήσουμε την κοινωνική συνοχή και να αποφύγουμε μια κατάρρευση που θα μας οδηγήσει πράγματι σε λύσεις Αργεντινής- με το κλείσιμο των τραπεζών, την απώλεια των καταθέσεων  και τις λεηλασίες των σούπερ-μάρκετ από απελπισμένους διαδηλωτές.

Προϋπόθεση είναι να πειστούμε ότι οι θυσίες δεν είναι μάταιες και ότι υπάρχει προοπτική διεξόδου από την κρίση –υπό προϋποθέσεις έστω αλλά πάντως στο ορατό μέλλον. Και για να πειστούμε θέλουμε όλη την αλήθεια, θέλουμε να πάψουν να μας αντιμετωπίζουν σαν μικρά παιδιά.

Θέλουμε να ξέρουμε γιατί ως τώρα έχουμε πέσει έξω, αν φταίνε αλλά και ποιοι φταίνε και φυσικά θέλουμε κάποιοι να κάνουν την  αυτοκριτική τους- το ουδείς αναμάρτητος του πρωθυπουργού ήταν μια καλή αρχή. Να μάθουμε τις αμαρτίες λοιπόν.

Κυρίως όμως θέλουμε να ξέρουμε τι θα συμβεί από εδώ και πέρα. Αυτό το διαρκές κρυφτούλι ο αγώνας υποτίθεται για ήπιες περικοπές και ο εξωραϊσμός των καταστάσεων γίνεται τελικά μπούμερανγκ και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, ενισχύοντας την πεποίθηση ότι ακολουθούμε μια πολιτική που δεν πιστεύουμε.

Καλώς η κακώς –και μέχρι σήμερα τα πάει καλύτερα από ότι ίσως φοβόμασταν- ο μόνος που μπορεί λόγω θέσης να το κάνει αυτό αποτελεσματικά είναι ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Κι είναι φυσικό αυτούς τους πρώτους μήνες όταν διεξάγονται οι κρίσιμες συζητήσεις με την τρόικα να είναι απορροφημένος με τις απαραίτητες διεθνείς επαφές. Αρκεί να γνωρίζει ότι η μάχη δεν θα κερδηθεί στις Βρυξέλες αλλά στην Αθήνα! 

Είναι κλασσική ασθένεια των πρωθυπουργών –κι όχι μόνο στην Ελλάδα- να παρασύρονται από τους τεχνοκράτες που τους περιστοιχίζουν και να χάνουν την επαφή με τους πολίτες. Αυτό ισχύει δυο φορές σήμερα καθώς οι διαπραγματεύσεις  στην Ευρώπη είναι εξαντλητικές  και προϋποθέτουν 100% αφοσίωση.

Όμως σήμερα ακριβώς χρειαζόμαστε έναν πρωθυπουργό που πρώτα και κύρια θα πείσει τους πολίτες να τον ακολουθήσουν. Έναν πρωθυπουργό που θα μπορέσει να υπερβεί τις ιδεολογικές παρωπίδες και θα εξηγήσει με κατανοητό τρόπο ποια είναι τα πραγματικά διλήμματα και πώς θα τα αντιμετωπίσουμε.

Σίγουρα δεν είναι εύκολο. Αν όμως οι ιδέες κυβερνούν τον κόσμο, όπως είπε ο Κέινς, τότε μόνο αν κερδίσουμε την μάχη των ιδεών θα ξεπεράσουμε και την κρίση!

ΕΘΝΟΣ 10/09/2012

38 χρονια ΠΑΣΟΚ

Ο κ. Βενιζέλος γνωρίζει πάρα πολύ καλά ότι η ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ τα επόμενα χρόνια δεν θα προσδιορίζεται τόσο από τις θέσεις του όσο από τις πράξεις του. Κυρίως δηλαδή από την συμμετοχή του στην κυβέρνηση Σαμαρά. Και αυτό θα κάνει εξαιρετικά δύσκολη την  διακριτή του παρουσία.

Στην ομιλία του βέβαια, για τα 38 χρόνια του Κινήματος ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ προσπάθησε να δώσει έναν τόνο αισιοδοξίας. Όσοι έχουν συνεργαστεί μαζί του ωστόσο γνωρίζουν ότι είναι ρεαλιστής και δεν παρασύρεται από συναισθηματισμούς. Έδειξε έτσι ότι κατανοεί πολύ καλά τις δυσκολίες του εγχειρήματος- τουλάχιστον σε όσους είναι διατεθειμένοι να διαβάσουν και κάτω από τις γραμμές.

Σε μια αποστροφή του λόγου του άλλωστε το ομολόγησε ανοικτά: τις περισσότερες φορές, επισήμανε χαρακτηριστικά, είναι ισχυρότερη η διάκριση ανάμεσα στην εκάστοτε κυβέρνηση και την εκάστοτε αντιπολίτευση παρά ανάμεσα σε διαφορετικές πολιτικές και ιδεολογικές παρατάξεις. Και πρόσθεσε: «η εναλλαγή στην εξουσία είναι συχνότερα το ισχυρότερο πολιτικό επιχείρημα των κομμάτων εξουσίας και στις δυο πλευρές του φάσματος». Αυτό ακριβώς το επιχείρημα , την εναλλαγή στην εξουσία, ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία το έχουν εκχωρήσει για την ώρα στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ακόμα χειρότερα το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να υφίσταται την κυβερνητική φθορά χωρίς τα αντίστοιχα οφέλη. Αν η κυβέρνηση πάει καλά και καταφέρει να επαναφέρει την οικονομία σε ισορροπία, τότε η επιτυχία θα πιστωθεί κατά κύριο λόγο στον πρωθυπουργό. Αν πάλι αποτύχει, τότε κερδισμένη θα βγει η αξιωματική αντιπολίτευση. Και γνωρίζουμε πολύ καλά από πού κυρίως αντλεί τις ψήφους της.

Ως σήμερα η αντίδραση του ΠΑΣΟΚ σε αυτόν τον κίνδυνο ήταν μάλλον σπασμωδική και ασφαλώς ανεπιτυχής. Σε μια πρώτη φάση ο κ. Βενιζέλος υιοθέτησε τη λογική είμαστε και «μέσα και έξω», αποφασίζοντας να μην πάρουν υπουργεία τα κορυφαία στελέχη του. Νόμιζε ότι έτσι θα αποφύγει την κυβερνητική φθορά. Αποδείχθηκε όμως κίνηση απόλυτα αναποτελεσματική : όλα τα δύσκολα μέτρα έρχονται στο Συμβούλιο των αρχηγών και τα τρία κόμματα αναλαμβάνουν εξ ίσου το πολιτικό κόστος..

Ανάλογη τακτική ακολουθούν και ορισμένοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ οι οποίοι επιχειρούν να αποστασιοποιηθούν από τα σκληρά μέτρα ασκώντας δημόσια κριτική και απειλώντας να τα καταψηφίσουν. Το αν έτσι διασώζονται προσωπικά είναι προς συζήτηση. Σίγουρα κάνουν κακό στο ΠΑΣΟΚ . Όχι μόνο γιατί προκαλούν σύγχυση και κριτικές για διγλωσσία αλλά και γιατί ουσιαστικά υιοθετούν  την ίδια τακτική που ακολούθησε ο κ. Σαμαράς απέναντι στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Και είδαμε πόσο το πλήρωσε στις εκλογές.

Το ερώτημα ωστόσο παραμένει. Με αυτές τις συνθήκες πως μπορεί να προχωρήσει η ανασυγκρότηση του ΠΑΣΟΚ; Το πρώτο ζητούμενο είναι χωρίς αμφιβολία η ενεργότερη συμμετοχή του στην κυβέρνηση. Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να είναι το παιδί για τα θελήματα ούτε ο κ. Βενιζέλος μπορεί να είναι το τρίτο βιολί σε μια τέτοιας κρισιμότητας  προσπάθεια εθνικής σωτηρίας. Η θέση του είναι στην αντιπροεδρία. Μόνο έτσι θα μπορέσει να προσδώσει ειδικό βάρος στις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ, να εκπροσωπήσει τη χώρα στην Ευρώπη και να γίνει ισότιμος εταίρος του κ. Σαμαρά.

Το δεύτερο ζητούμενο είναι να καταφέρει το ΠΑΣΟΚ να εκπροσωπήσει τις γνήσια προοδευτικές δυνάμεις του τόπου, τις δυνάμεις της εξωστρέφειας και της παραγωγής, αυτούς δηλαδή που στήριξαν και στηρίζουν την προσπάθεια για την παραμονή στο Ευρώ, απογοητεύτηκαν όμως από το ΠΑΣΟΚ τις καθυστερήσεις και τις παλινωδίες του. Προϋπόθεση όμως γι αυτό είναι να ξεκαθαρίσει την γραμμή του, να σταματήσει να είναι και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ, να μιλήσει με ειλικρίνεια στους πολίτες για τα λάθη που έγιναν αλλά και για τις δυσκολίες που υπάρχουν ακόμα μπροστά μας. Και βέβαια να προωθήσει αποτελεσματικά τις πολιτικές εκείνες που θα επαναφέρουν το αίσθημα δικαίου στην κοινωνία και θα διευκολύνουν την ανάπτυξη. Αν δεν ξεφύγουμε από την ύφεση και αν δεν αρχίσει να μειώνεται η ανεργία ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε η ΔΗΜΑΡ και φυσικά ούτε η κυβέρνηση έχουν την παραμικρή ελπίδα.

Η Τρίτη προϋπόθεση τέλος για να ανακάμψει το ΠΑΣΟΚ είναι να μπορέσει να εμπνεύσει εμπιστοσύνη και να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με το μέρος εκείνο των ψηφοφόρων που απάντησαν αρνητικά στο δίλημμα μνημόνιο ή δραχμή και μετακινήθηκαν κυρίως προς την αριστερά. Δεν θα είναι εύκολο. Προϋποθέτει να ανακτήσει την ιδεολογική ηγεμονία σε ένα πολιτικό σκηνικό που έχει θρυμματιστεί , όπου ένα μέρος των πολιτών επιλέγει συνειδητά (;) τη λογική της βίας και όπου έχουν αποκτήσει ερείσματα κάθε είδους θεωρίες πολιτικής συνομωσίας. Μια μεγάλη μερίδα των ελλήνων  είναι πεπεισμένοι ότι η κρίση είναι στημένη και ότι βρίσκεται σε εξέλιξη ένα ιμπεριαλιστικό σχέδιο για να μας επιβάλουν μισθούς Κίνας, άλλοι τόσοι είναι βέβαιοι πως αν σταματήσουμε να πληρώνουμε και τρίξουμε τα δόντια, η κ. Μέρκελ θα υποχωρήσει, ενώ άγνωστος είναι ο αριθμός όσων πιστεύουν ότι όλα θα λυθούν αν οι πολιτικοί επιστρέψουν τα κλεμμένα.

Το ΠΑΣΟΚ με άλλα λόγια θα χρειαστεί να συγκρουστεί σκληρά με τα κόμματα της αντιπολίτευσης για να επιβιώσει. Και το ερώτημα είναι αν έχει το στομάχι αλλά και αν του έχει μείνει η αναγκαία αξιοπιστία για να το πετύχει. Αν τα στελέχη του είναι διατεθειμένα να δώσουν αυτή την μάχη ή αν επικρατήσουν οι προσωπικές στρατηγικές και οι εσωκομματικοί ανταγωνισμοί.  Αν το Κίνημα θα παραμείνει σε τελευταία ανάλυση η κύρια δύναμη στο χώρο της κεντροαριστεράς ή αν θα αποσυρθεί αφήνοντας τον ελεύθερο σε όποιον θέλει να τον διεκδικήσει. Ο χρόνος θα το δείξει!

Δημοσιεύτηκε στο ΕΘΝΟΣ της Κυριακής 10/09/2012

Τι ψηφίσαμε στις 17 Ιουνίου

Tι ακριβώς ψηφίσαμε στις εκλογές του Ιουνίου; Εντάξει, την απάντηση τη γνωρίζουμε όλοι. Φαίνεται, ωστόσο, ότι μέσα στο κατακαλόκαιρο το ερώτημα τίθεται εκ νέου - τουλάχιστον από ορισμένους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ.

Το έθεσε πιο ωμά ο κ. Κρεμαστινός. Αλλα υποσχεθήκαμε, είπε, και άλλα εφαρμόζουμε. Γι' αυτό αντί να ψηφίσουμε τα μέτρα στη Βουλή να κάνουμε... δημοψήφισμα. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο κ. Σκανδαλίδης, ο οποίος δήλωσε ότι δεν πρόκειται να ψηφίσει «οριζόντιες» περικοπές - ό,τι μπορεί να σημαίνει ένας τέτοιος όρος.
Στη ΔΗΜΑΡ πάλι δύο -πρώην- βουλευτές του ΠΑΣΟΚ θυμήθηκαν την προγραμματική συμφωνία για να απειλήσουν και αυτοί ότι θα καταψηφίσουν, μια και το πακέτο στο οποίο φαίνεται ότι έχει καταλήξει η κυβέρνηση δεν εντάσσεται στο πνεύμα του κειμένου που συνυπέγραψαν τα τρία κόμματα.
Το δίκιο πρέπει να τους το αναγνωρίσουμε. Ας μην έχουν, ωστόσο, κανένα πρόβλημα με τη συνείδησή τους, κυρίως όμως ας μην υποτιμούν τόσο τους ψηφοφόρους τους. Οσοι ψηφίσαμε κάποιο από τα τρία κόμματα δεν τρέφαμε την παραμικρή ψευδαίσθηση για το τι επρόκειτο να ακολουθήσει.
Ασφαλώς και θα ήταν καλή η επιμήκυνση, ασφαλώς και θέλουμε να προστατευθούν οι οικονομικά αδύνατοι. Πριν και πάνω από όλα, ωστόσο, θέλουμε να γίνει ό,τι χρειάζεται για να παραμείνει η χώρα στο ευρώ και να αποφύγουμε την άτακτη χρεοκοπία.
Αυτό ψηφίσαμε. Και το τελευταίο που έχει ανάγκη σήμερα η οικονομία είναι να παρατείνεται η πολιτική αβεβαιότητα και η αμφισβήτηση της ικανότητας της κυβέρνησης να πάρει τα μέτρα που χρειάζονται - για το δημοψήφισμα δεν συζητάμε, καλύτερα να αυτοκτονήσουμε ομαδικά στο Σύνταγμα.
Κανείς δεν μπορεί να μας διασφαλίσει ότι ακόμα κι έτσι, ακόμα και αν ψηφιστούν τα μέτρα, θα μπορέσουμε να βγούμε από το τούνελ στο οποίο βρισκόμαστε. Αυτό θα εξαρτηθεί εν μέρει από εμάς - από το αν δηλαδή οι διαρθρωτικές αλλαγές που αποφασίζονται θα εφαρμοστούν και στην πράξη. Θα εξαρτηθεί εξ' ίσου και από τον τρόπο με τον οποίο η Ευρώπη συνολικά θα αντιμετωπίσει την κρίση και κατ' επέκταση και την Ελλάδα.
Οφείλουμε, όμως, να κάνουμε την προσπά­θεια -να είμαστε κάτω από την ομπρέλα, όπως είπε ο κ. Στουρνάρας, όταν η Ευρώπη θα πάρει τις τελικές της αποφάσεις. Και για να το πετύχουμε χρειαζόμαστε μια κυβέρνηση τετραετίας που δεν θα δοκιμάζεται κάθε τόσο από τις πιρουέτες όσων θέλουν να εμφανίζο­νται κοινωνικά ευαίσθητοι εκ του ασφαλούς.
Το ζήσαμε στην κυβέρνηση Παπαδήμου και το πληρώσαμε. Το αναγνώρισε, έστω και με καθυστέρηση, ο ίδιος ο κ. Α. Σαμαράς - ουδείς αναμάρτητος ήταν η φράση που χρησιμοποίησε ενώπιον της κ. Μέρκελ. Το επισήμανε και ο κ. Βενιζέλος που δεσμεύτηκε να μην ακολουθήσει την ίδια τακτική. Αρκεί, βέβαια, να το πει και στους βουλευτές του.
Γουρούνι στο σακί, λοιπόν; Ο,τι αποφασίζει η κυβέρνηση θα πρέπει τα κόμματα να συμφωνούν; Ασφαλώς και όχι. Με μια βασική προϋπόθεση: όσοι διαφωνούν να κάνουν συγκεκριμένες αντιπροτάσεις. Το να πληρώσουν οι έχοντες εν γένει δεν σημαίνει τίποτα, όπως τίποτα δεν σημαίνει το να περικοπούν οι σπατάλες.
Δίκαια μέτρα, βλέπετε, με τα οποία μπορεί να περικοπούν 11,5 δισεκατομμύρια ευρώ δεν υπάρχουν. Πριν από λίγους μήνες, για να εκπληρωθούν οι κόκκινες γραμμές της Νέας Δημοκρατίας αναζητούσαμε 350 εκατομμύρια σε «ισοδύναμα» μέτρα και σπάσαμε τα μούτρα μας κόβοντας τελικά συντάξεις. Κι από τον Απρίλιο έως σήμερα αν άλλαξε κάτι είναι μάλλον προς το χειρότερο. Είναι καλύτερα λοιπόν, για τα κόμματα και την κυβέρνηση να μιλήσουν με ειλικρίνεια στους πολίτες παρά να υπονομεύουν διαρκώς την αξιοπιστία τους, συντηρώντας μύθους και εμφανιζόμενα διαρκώς ανακόλουθα με τις υποσχέσεις τους.
Οσο για τα ειδικά μισθολόγια, όλοι μπορούμε να καταλάβουμε τη σκοπιμότητα ακόμα και την αναγκαιότητα της προστασίας ορισμένων κατηγοριών, όπως οι μάχιμοι. Πολύ θα θέλαμε να μας εξηγήσει κάποιος, όμως, πού ακριβώς βρίσκεται η κοινωνική δικαιοσύνη όταν το εναλλακτικό μέτρο είναι περικοπή των συντάξεων ή αύξηση της συμμετοχής των ασφαλισμένων στα φάρμακα.
Και πάλι, φυσικά, με μια εξαίρεση. Τη φοροδιαφυγή. Πριν από λίγες ημέρες έγινε γνωστό ότι αν μειωθούν κατά 50% όσοι δεν πληρώνουν εισιτήριο στις συγκοινωνίες, τότε δεν θα χρειαστεί να γίνουν αυξήσεις στα κόμιστρα. Πιο καθαρή απόδειξη για τον βαθιά αντικοινωνικό χαρακτήρα του «δεν πληρώνω» δεν υπάρχει. Και το ίδιο ισχύει με τους φόρους.
Τον ΦΠΑ που μας κλέβει ο καταστηματάρχης που δεν κόβει απόδειξη -εμάς κλέβει, γιατί εμείς τον πληρώνουμε- ή τον φόρο που δεν αποδίδει ο ελεύθερος επαγγελματίας τον ξαναπληρώνουμε εμείς με χίλιους δυο τρόπους- από τις κομμένες συντάξεις έως τις αίθουσες σχολείων χωρίς πετρέλαιο.
Θα είναι μεγάλο το λάθος της κυβέρνησης -και το πακέτο των μέτρων θα είναι λειψό- αν δεν συνδέσει τις περικοπές με μια πραγματική εκστρατεία κατά της φοροδιαφυγής.
Μαζί με την υπόσχεση πως ό,τι αποφέρει θα επιστραφεί στους δικαιούχους, δηλαδή σε όλους αυτούς που σήμερα κάνουν θυσίες συχνά πέρα από τα όρια της αντοχής τους!

Δημοσιεύτηκε το ΕΘΝΟΣ της Κυριακής στις 3/09/12